مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٣٤ - گناهان مسلمان

گرد آمدند، وقتی جمع شدند آنان را مخاطب ساخته فرمود:

انّی رسول اللّه الیکم، انّی لشفیق علیکم، لا تقولوا انّ محمّدا منّا، فو اللّه ما اولیائی منکم و لا من غیرکم الّا المتّقون، فلا اعرفکم تأتونی یوم القیمة تحملون الدّنیا علی رقابکم و یأتی النّاس یحملون الآخرة. الا و انّی قد اعذرت فیما بینی و بینکم و فیما بین اللّه عزّ و جلّ و بینکم و انّ لی عملی و لکم عملکم [١].

«من فرستاده خدا به سوی شما هستم، من دلسوز شمایم. نگویید که محمد از ماست. به خدا از میان شما یا غیر شما تنها پرهیزکاران، دوستان مناند و بس. مبادا روز قیامت بیایید در حالی که شما دنیا را بر دوش بکشید و دیگران آخرت را. هان که من عذری بین خودم و شما و بین شما و خدا باقی نگذاشتم، برای هر کس از من و شما عملش خواهد بود».

٣. تواریخ نوشتهاند که رسول اکرم (صلّی اللّه علیه و آله) در ایام آخر عمر خود، شبی تنها بیرون آمدند و به گورستان بقیع رفتند و برای خفتگان بقیع استغفار کردند. پس از آن به اصحاب خود فرمودند: جبرئیل هر سال یک بار قرآن را بر من عرضه میکرد و امسال دو بار عرضه کرد، فکر میکنم این بدان جهت است که مرگ من نزدیک است.

روز بعد به منبر رفتند و اعلام کردند که موقع مرگ من فرا رسیده است. هر کس که به او وعدهای دادهام بیاید تا انجام دهم و هر کس از من طلبی دارد بیاید تا ادا کنم.

آنگاه به سخن خود چنین ادامه دادند:

ایها النّاس انّه لیس بین اللّه و بین احد نسب و لا امر یؤتیه به خیرا او یصرف عنه شرّا الّا العمل. الا لا یدّعینّ مدّع و لا یتمنّینّ متمنّ، و الّذی بعثنی بالحقّ لا ینجی الّا عمل مع رحمة و لو عصیت لهویت. اللّهمّ قد بلّغت [٢].

«ایها الناس! میان هیچکس و خدا خویشاوندی یا چیزی که خیری به او برساند یا شرّی از او دفع کند وجود ندارد جز عمل. همانا کسی ادعا نکند و آرزو نکند و خیال نکند که غیر از عمل چیزی به حالش نفع میرساند. قسم به کسی که مرا مبعوث کرد، نجات نمیبخشد مگر عمل توأم با رحمت پروردگار. من نیز اگر عصیان کرده بودم سقوط کرده بودم. خدایا شاهد باش که رسالت خود را ابلاغ کردم».