مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩٦ - خلاصه - نتیجه کلّی

٧. شرّیت شرور نوع دوم، در وجود اضافی و نسبی آنهاست نه در وجود فی نفسهشان.

٨. آنچه واقعاً وجود دارد و جعل و خلق و علیت به آن تعلق میگیرد، وجود حقیقی است نه وجود اضافی.

٩. شرور، مطلقاً مجعول و مخلوق بالتبع و بالعرضند نه مجعول بالذات.

١٠. جهان یک واحد تجزیه ناپذیر است، حذف بعضی از اجزاء جهان و ابقاء بعضی، توهّم محض و بازیگری خیال است.

١١. شرور و خیرات، دو صف و دو رده جدا نیستند، به هم آمیختهاند؛ عدمها از وجودها، و وجودهای اضافی از وجودهای حقیقی تفکیک ناپذیرند.

١٢. نه تنها عدمها از وجودها، و وجودهای اضافی از وجودهای حقیقی تفکیک ناپذیرند، وجودهای حقیقی نیز به حکم اصل تجزیه ناپذیری جهان، پیوسته و جدا ناشدنی هستند.

١٣. موجودات به اعتبار انفراد و استقلال، حکمی دارند و به اعتبار جزء بودن و عضویت در یک اندام، حکمی دیگر.

١٤. آنجا که اصل پیوستگی و انداموارگی حکمفرماست، وجود انفرادی و مستقل، اعتباری و انتزاعی است.

١٥. اگر شر و زشتی نبود، خیر و زیبایی معنی نداشت.

١٦. شرور و زشتیها نمایانگر خیرات و زیباییهاست.

١٧. شرور، منبع خیرات، و مصائب، مادر خوشبختیهاست.