مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٢٦ - ریشه تاریخی
مضحک است. برای نمونه به مندرجات ذیل توجّه کنید.
در جلد اوّل تاریخ ادبی ادوارد براون صفحه ٤٢٢ از کتاب تاریخ اسلام «دوزی» مستشرق نامی هلندی درباره معتزله چنین نقل میکند:
«چون درباره احکام شرع به تأمّل و تفکر پرداختند طرفدار طریقه عقل و استدلال شدند. بدین طریق یکی از مطالب عمده آنها این بود که قرآن در واقع حادث است و خلق شده و لو اینکه این حرف خلاف قول پیغمبر باشد [١]. میگفتند لازمه قدیم و غیر مخلوق بودن قرآن است که دو موجود ازلی و ابدی قائل شویم؛ همینکه قرآن یعنی کلام خدا را در زمره مخلوقات به شمار آوریم، دیگر نمیتوان آن را متعلّق به ذات پروردگار دانست، زیرا ذات پروردگار لا یتغیر است [٢].
بدین طریق به تدریج اساس نزول وحی متزلزل گشت و بسیاری از معتزله علنا اظهار میکردند که نوشتن نظیر قرآن و حتّی بهتر از آن غیر ممکن نیست. بنابر این نسبت به اینکه قرآن کتاب آسمانی است و از مبدأ وحی نازل گردیده است اعتراض داشتند [٣]. عقیده آنها درباره خدا پاکتر و بلندتر از عقیده متشرّعین و متمسّکین به مقبولات عامّه و موازین شرعیه و اهل سنّت [اشاعره] بود؛ زیرا معتزله به هیچ نحو زیر بار این فکر نمیرفتند که آفریدگار جهان ممکن است به صورت جسمانی ظاهر شود و گوششان حاضر به شنیدن این حرف نبود. در خبر است از پیغمبر اکرم که فرمود: «همچنان که ماه تمام را در جنگ بدر دیدی، روزی هم خدای
[١]. این مستشرق عالیقدر تلویحا میخواهد بفهماند که اشاعره، عقیده قدیم بودن قرآن را از کلام پیغمبر اخذ کرده بودند و معتزله با توجّه به اینکه پیغمبر اکرم چنین سخنی فرموده است، چون این سخن با عقل و منطق تطبیق نمیکرد، آن را رد کردند. در صفحه ٤١٨ همین کتاب میگوید: «... عکس این عقیده [عقیده قابل رؤیت نبودن خداوند] و همچنین قدیم بودن قرآن و انکار خلق آن، از عقاید سنّت و جماعت [اشاعره] بود که در همه امور از نص قرآن تبعیت میکردند و از تأویل که مورد توجّه و علاقه دشمنانشان بود، خودداری داشتند.» در صورتی که کوچکترین اشارهای در قرآن به قدیم بودن و مخلوق نبودن آن نشده است و در احادیث منسوب به رسول اکرم نیز حدیثی که نزد معتزله فی الجمله احتمال صحّت انتساب به رسول اکرم داشته باشد، درکار نبوده است.[٢]. مترجم محترم کتاب در اینجا در ذیل صفحه از طرف جناب آقای فروزانفر تذکر دادهاند که: «عقیده به خلق قرآن ارتباطی با این مطالب و استنباطات بیاساس نویسنده فوق ندارد.»[٣]. معتزله به شهادت تاریخ، مدافعین سرسخت و با ایمان قرآن بودند و با زنادقه و عقاید فلاسفه سخت مبارزه میکردند، و اگر طبق نظر آقای دوزی آنها قرآن را از مبدأ وحی نمیدانستند، به چه مناسبت خود را ملزم به دفاع میدانستند؟!