شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٣٤٦ - وَخَدَعَتْنِى الدُّنْيَا بِغُرُورِهَا

كُن فِى الدُّنيا كَأنَّكَ غَريبٌ أَو كَأنَّكَ عابِرُ سَبيل ، وَعِد نَفسَكَ فِى أصحَابِ القُبورِ[١] .

« در دنيا باش گويا غريبى ، يا گذركننده اى و خود را در اهل قبور بشمار » .

امام صادق (عليه السلام) فرمود :

يَابْنَ جُنْدَب ! إنْ أَحْبَبْتَ أنْ تُجَاوِرَ الجَليلَ فِى دارِهِ ، وَتَسْكُنَ الفِردَوْسَ فِى جِوارِهِ ، فَلْتَهُنْ عَلَيْكَ الدُّنيا[٢] .

« اى پسر جندب ! اگر دوست دارى همسايه ى خداى بزرگ در خانه ى آخرتش باشى و در جوارش در فردوس ساكن شوى ، بايد دنيا بر تو سبك باشد » .

از آيات قرآن مجيد و روايات اهل بيت (عليهم السلام) استفاده مى شود : اگر دنيا به عنوان وسيله براى انجام هر كار خيرى و عمل بامنفعتى به كار گرفته شود و آخرت انسان به سبب آن آباد گردد ، دنيايى است پسنديده و باارزش ، و اگر به عنوان وسيله ى شرّ و ستم و گناه و معصيت به كار گرفته شود و باعث نابودى آخرت گردد ، دنيايى است ناپسند و بى ارزش .

در هر حال خوبى و زشتى دنيا بستگى به عقايد و حالات انسان دارد ، اگر انسان رابطه اش با دنيا از طريق ايمان و اخلاق و عمل صالح برقرار گردد ، اينگونه دنيا صد در صد به سود انسان است ، و اگر رابطه اش از طريق كفر و شرك و ناسپاسى و بداخلاقى و عمل خلاف برقرار شود اينگونه دنيا صد در صد به زيان انسان است .

يقيناً بدون ارتباط انسان با دنيا نمى توان درباره ى دنيا قضاوت و داورى كرد ، بايد بر اساس كيفيت رابطه ى انسان با دنيا درباره ى دنيا سخن گفت و نسبت به ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

١ ـ بحار الانوار : ٧٠ / ٩٩ ، باب ١٢٢ ، حديث ٨٦ .

٢ ـ تحف العقول : ٣٠٣ ; بحار الانوار : ٧٥ / ٢٨١ ، باب ٢٤ ، حديث ١ .