شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٥٢ - اَللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتِى وَسِعَتْ كُلَّ شَىْء

دراز مى كند ، و درخواست و سئوالش را با كمك گرفتن از رحمت واسعه ى او
اظهار مى دارد .

« برحمتك الّتى وسعت كلّ شىء » : رحمت محبوب همه چيز را فرا گرفته و به ظاهر و باطن همه چيز احاطه دارد .

اين رحمت واسعه ، فيض عامّ حضرت اوست كه همه چيز را از بركت آن ، از تاريك خانه ى نيستى به عرصه گاه نورانى هستى سفر داد و هر يك را در جايگاه خاص خودش مستقر كرد و وسائل و ابزار نموّ و رشد و تعالى و تربيت مادى و معنوى هر كدام را به فراخور قابليت و لياقت و ظرفيت و استعدادشان فراهم ، و بدون ذرّه اى بخل در اختيارشان گذاشت .

در كتاب شريف « انيس الليل » آمده[١] : داستان و مثل فيض عام الهى چون آفتاب است ; از افق طلوع مى كند ، بدون اين كه رساندن نورش را از چيزى دريغ ورزد و از بهره دادن به موجوداتى كه در شعاعش بسر مى برند بخل كند ، هنگام طلوعش آنچه در عرصه ى تصرف نورش قرار دارد از وى به اندازه ى قابليت و استعدادش كسب نور مى كند .

بهمين صورت همه ى موجودات غيبى و شهودى هم از بزرگترين آنها تا كوچك ترينش در احاطه ى اين فيض عام و رحمت واسعه است ; و چيزى گرچه از نظر كوچكى با قوى ترين ميكروسكوپ ها ديده نشود از دايره ى احاطه ى رحمتش بيرون نيست ، و هريك به اندازه ى استعداد و قابليت از حضرتش نصيب مى برند و در سايه ى آن رشد و نمو مى كنند و به كمال مادى و معنوىِ
خود مى رسند .

از كران تا كران هستى ، از غيب و شهود هستى ، از ظاهر و باطن هستى ، از بالا و پستى هستى ، از عيان و نهان هستى همه و همه با تمام هويت وجود خود در دايره ى رحمت واسعه و فيض بى نهايت خالق هستى و رازق هستى و پروردگار

[١] انيس الليل : ٤١ .