شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٤٢ - دورنمايى از اشارات و لطايف بسم اللّه

خداى مهربان لفظ « اسم » را با اتصال به حرف « با » در اين كلام نورانى و اثربخش آورد تا انسان به هنگام جارى كردنش بر زبان توجه داشته باشد ; مى خواهد با ذكر اسم دوست به حضرت دوست متوسل شود و بداند كه توسل به دوست با جارى كردن اسم او فقط به زبان ميسر نمى شود ، بلكه تا صفحه ى دل را از آلودگيهاى اخلاقى و آيينه ى جان را از ناپاكيهاى معنوى پاك نكند و زبان را به آب استغفار از سخنان ياوه و بيهوده و ذكر اغيار نشويد ، روح توسّل و زمينه ى جلوه ى محبوب بر باطن وجود فراهم نگردد و به اين معناى مهم و حقيقت اهمّ عنايت داشته باشد كه بدون طهارت دل و پاكى جان و اخلاص در نيت و توجّه به فقر ذاتى خود و بى نيازى حضرت دوست ، جارى كردن نام مباركش بر زبان ، كمال بى ادبى و گستاخى است :

هزار بار بشويم دهان به مشك و گلاب ^^^ هنوز نام تو بردن كمال بى ادبى است

حضرت حق در برترين مراتب پاكى و تقدّس است و انسان خاكى در پست ترين مقام تعلّق و تدنّس و اين پست ترين مقام بدون واسطه و سبب از مرحله ى رذالت به اوج عزت و جلالت ترقى نمى كند ، به همين خاطر خداى مهربان « بسم اللّه » را بين خود و انسان وسيله و واسطه قرار داد تا انسان با اتصال به معنا و مفهوم اين كلام عرشى و تجلى دادن حقايق آن در جان فرشى ، قدم همت بر نردبان رفعت نهد و زمينه ى جلوه ى قابليّت مشاهده ى جمال و جلال از روزنه ى غيب بر او فراهم آيد .

عارفى عاشق و صاحبدلى آگاه گفته : حرف « با » اشاره به بدايت و شروع حركت و سلوك است و از « با » تا حرف « سين » كه رمزى از سرّ معرفت است بيابانى بيكران و باديه اى بى پايان است . محو شدن « الف » اسم در بيابان بيكران و باديه ى بى پايان بين « با » و « سين » اشاره به اين دارد كه سالك اين راه تا انانيّت