شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٣٤٣ - وَخَدَعَتْنِى الدُّنْيَا بِغُرُورِهَا

« وَخَدَعَتْنِى الدُّنْيَا بِغُرُورِهَا »

« و دنيا با نيرنگ هايش مرا فريب داده است » .

خوبى ها و زشتى هاى دنيا و نيرنگ و مكر و فريبش را بايد بر پايه ى حالات نفسانى و تفكرات انسان ارزيابى كرد . انسانى كه مغلوب هواى نفس است و خيالات و اوهام بر او مسلّط است و آلوده به رذايل اخلاقى چون كبر و حرص و طمع و بخل است و در بى خبرى و غفلت از خدا و قيامت به سر مى برد و به نبوت پيامبران و امامت امامان و آيات قرآن آگاه نيست ، از عناصرى مادى و موادّ دنيايى و زرق و برق زندگى و مال و منال و مقام و رياست ، فريب مى خورد و به خيال اين كه همه ى اين ها پايه و اصل است و حقيقتى جز اين ها وجود ندارد ، همه ى عمر و تلاش و كوشش خود را خرج آنها مى كند ، روز مرگ كه روز جدايى از اين سفره ى مادى است بيدار مى شود كه آنها حقيقتى نداشته و او در دنيايى پر از مكر و فريب دست و پا مى زده و همه ى زحماتش بر باد رفته و اكنون با دستى خالى از عمل صالح به جهان ديگر منتقل مى شود .

فرعون ها و قارون هاى تاريخ از هنگام ولادت ، فرعون و قارون نبودند ، بلكه اختلالات نفسانى و تفكرات غلط و ارزيابى هاى اشتباه ، آنان را تبديل به فرعون و قارون كرد .