شرح دعای کمیل - حسین انصاریان - الصفحة ٢٥٤ - ٣ ـ رضا و قناعت نسبت به رزق و روزى

« كسى كه به روزى و رزق خدا كه بر پايه ى مصلحت سهم او قرار داده رضايت ندهد ، خدا را در حكمرانى و تدبيرش متهم نموده است » .

هنگامى كه از اميرالمؤمنين (عليه السلام) تفسير آيه ى شريفه ى ( فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَوةً طَيِّبَةً )[١]را پرسيدند فرمود : « حيات طيبه قناعت است » و نيز حضرت فرمود :

إِنْتَقِمْ مِن حِرْصِكَ بِالْقُنوعِ كَما تَنْتَقِمُ مِن عَدُوِّكَ بِالْقِصاصِ[٢] .

« از حرص و آزمندى خود ( كه تو را به عرصه گاه حرام وارد مى كند و دين و دنيايت را تباه مى نمايد ) با قناعت ( به داده ى خدا ) انتقام بگير ، چنان كه از دشمنت با قصاص انتقام مى گيرى » .

در معارف اهل بيت (عليهم السلام) آمده : حرص و طمع ، رزق و روزى را نمى افزايد و حرص و طمع كليد افزايش ثروت پاك و حلال نيست ، بلكه حرص و طمع آدمى را به حرام دچار مى كند ، حرامى كه پايه هاى ايمان را سست و اصول اخلاقى را نابود و دنيا و آخرت انسان را تباه مى كند و سبب بر باد رفتن آبرو مى شود . قناعت به حلال خدا و آرام بودن به سهمى كه از روزى براى انسان مقرر شده گنجى است كه پايان ندارد و حقيقتى است كه خير دنيا و آخرت آدمى را تضمين مى كند .

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) مى فرمايد :

خِيارُ أُمَّتِى القَانِعُ وَشِرارُهُم الطَّامِعُ[٣] .

« خوبان امتم قانعانند و بدان آنها طمع كارانند » .

[١] نحل : ٩٧ .

[٢] غرر الحكم : ٣٩١ ، حديث ٨٩٨١ .

[٣] كنز العمال : ٧٠٩٥ ; ميزان الحكمه : ١٠ / ٥٠٥٤ ، القناعة ، حديث ١٧١٤١ .