تعجب از كسى است كه براى احياى مذهب پيشوايش فرمان موجود در اين حديث را حمل بر استحباب مى‌كند در حالى كه اين سخن به كلى از واقعيت دور است، استحباب كجا و اين سخن پيامبر(ص) كجا كه گفت: «آنان عصيانگرند».

٣ ـ ابن ماجه از عبدالرحمن بن عوف روايت كرده كه پيامبر(ص) فرمود:

صائم رمضان في السفر كالمفطر في الحضر؛ (٣٧)

كسى كه در ماه رمضان در سفر روزه بگيرد به منزله كسى است كه در حضر روزه‌اش را افطار كند.

دلالت اين حديث بر وجوب روزه نگرفتن مسافر، روشن است؛ زيرا اگر روزه نگرفتن در حضر گناه و حرام باشد، در اين صورت آنچه در اين حديث به منزله آن قرار داده شده يعنى روزه گرفتن در سفر نيز حرام و گناه خواهد بود.

٤ - ابن ماجه از انس بن مالك از مردى از بنى عبد الأشهل نقل كرده است كه گفت:

سوار كاران رسول خدا(ص) به سوى ما هجوم آوردند و من نزد رسول خدا(ص) آمدم و او در حال خوردن ناهار بود. به من فرمود: نزديك شو و بخور! عرض كردم، روزه دارم. فرمود: «بنشين تا از روزه يا روزه‌دارى، برايت سخن بگويم. خداوند از مسافر بخشى از نماز را و از مسافر و زن حامله و شيرده روزه يا روزه دارى را برداشته است.»

به خدا قسم پيامبر(ص) اين دو را يا يكى از آنها را فرمود و افسوس بر من كه از غذاى رسول خدا(ص) نخوردم. (٣٨)

٥ ـ ابو داوود روايت كرده است :

دحية بن خليفه در ماه رمضان از روستايى در دمشق به اندازه روستاى عقبه، از فسطاط خارج شد و اين مسافت، سه ميل بود. سپس او و گروهى، روزه خود را با او افطار كردند ولى برخى ديگر از افطار كردن روزه خوددارى كردند. وقتى به روستاى خود برگشت، در مورد كسانى كه روزه گرفته بودند گفت: به خد

(٣٧) سنن ابن ماجه، ج١، ص٥٣٢، حديث شماره ١٦٦٦؛ سنن ابى داوود، ج٢، ص٢١٧، حديث شماره ٢٤٠٧.
(٣٨) سنن ابن ماجه، ج١، ص٥٣٣، شماره ١٦٦٧.