٣ ـ ابن داوود در سننش از هشام... روايت كرده كه: حمزه اسلمى از پيامبر(ص) مى‌پرسد كه: اى رسول خدا(ص) آيا درسفر روزه بگيرم؟ حضرت(ص) در پاسخ مى‌فرمايد: صم إن شئت و أفطر إن شئت؛ اگر خواستى روزه بگير و اگر خواستى افطار كن. (١٥)

نقد ادله:

ايراد دليل اوّل اين است كه تقدير گرفتن، بر خلاف ظاهر است و دليلى براى تقدير آن كلمه، جز تطبيق آيه بر مذهب فقهى ، وجود ندارد.

ايراد دليل دوم اين است كه اين سخن ادعايى است بدون دليل. ظاهر آيه و رواياتى كه بعدها خواهد آمد، نشان مى‌دهند كه سفر با روزه قابل جمع نيست، چه روزه نگيرد و چه بگيرد.

اما دليل سوم، به زودى در مورد آن سخن خواهيم گفت.

٢ ـ نويسنده تفسير «المنار» در تطبيق آيه مورد نظر با مذهب جمهور اهل سنت گفته است:

معناى آيه {فمن كان منكم مريضاً أو على سفرٍ فعدة من أيّام أُخر } اين است كه اگر بيمار يا مسافر بود و روزه نگرفت، بايستى روزهايى را كه روزه نگرفته، در ايامى ديگر روزه بگيرد. بنابراين چنين فردى ـ اگر روزه نگرفت ـ بايستى به تعداد روزهايى كه روزه نگرفته، قضا كند. (١٦)

چون صاحب المنار مى‌دانسته كه آيه بر لزوم روزه نگرفتن و وجوب روزه گرفتن در ايامى ديگر براى بيمار و مسافر دلالت دارد، از اين رو كوشش كرده تا عبارت :«إذا افطر»

(١٥) التفسير الكبير، ج٥، ص٧٤ و ٧٦.
(١٦) تفسير المنار، ج٢، ص١٥٠.