٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٩١ - زندگى مشترك زن و مرد بدون عقد ازدواج محسن اراكى

سند اين روايت معتبر نيست و دلالتش نيز همچون روايت سابق است. اين روايت به گونه ديگر نيز نقل شده است كه در آن، امام (ع) مى‌فرمايد:

ألزموهم من ذلك ما ألزموه أنفسهم؛ (٤)

آنان را ملزم كنيد در اين مورد به آنچه برخود لازم مى‌دانند.

سند و دلالت اين روايت نيز همچون روايت قبل است.

ج. شيخ صدوق با سندهاى متعدد از امام رضا (ع) نقل مى‌كند كه فرمود:

من كان يدين بدين قوم لزمته أحكامهم؛

هركس پاى بند به دين مردمى است، احكام آنان نيز بر اوست.

شيخ صدوق در عيون اخبار الرضا(ع) و معانى الأخبار و علل الشرايع از محمد بن على ما جيلويه، از محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از جعفر بن محمد اشعرى، از پدرش، اين روايت را از امام رضا (ع) نقل كرده و در كتاب من لايحضره الفقيه با نقل اين روايت به گونه مرسل، آن را مسلّم انگاشته است.

همچنين شيخ صدوق از پدرش، از حسين بن احمد مالكى، از عبداللّه‌ بن طاووس نقل مى‌كند كه گفت: به امام رضا(ع) عرض كردم: پسر برادرى دارم كه همسرش دختر من است و شراب مى‌نوشد و فراوان نام طلاق را بر زبان مى‌آورد. امام (ع) فرمود:

إن كان من إخوانك فلاشيء عليه و إن كان من هؤلاء فا بنها منه، فإنّه عنى الفراق؛

اگر از برادران (ايمانى) توست، چيزى بر او نيست و اگر از آنها (اهل سنّت) است دخترت را از او جدا كن كه آن مرد قصد طلاق و جدايى داشته است.

ابن طاووس مى‌گويد: عرض كردم: آيا چنين نيست كه از امام صادق(ع) روايت شده است كه فرمود:

إيّاكم و المطلّقات ثلاثاً في مجلس، فإنهنّ ذوات الأزواج؟؛

بپرهيزيد از زنانى كه سه بار در يك مجلس طلاق داده شده‌اند، زيرا آنها داراى شوهر هستند

امام رضا(ع) در پاسخ او فرمود:

ذلك من إخوانكم لا من هؤلاء إنّه من دان بدين قوم لزمته أحكامهم.


(٤) وسائل الشيعه، ابواب ميراث الاخوه و الاجداد، باب ٤، ح٤.