نويسنده در اين مقاله به بررسى يكى از مسائل فقهى مورد اختلاف ميان فقهاى شيعه و اهل سنّت پرداخته است. به فتواى فقيهان شيعه، انسان مسافر مى‌بايست از گرفتن روزه در سفر خوددارى كند، اما بيشتر فقهاى اهل سنّت بر اين باورند كه مسافر در گرفتن و نگرفتن روزه مخيّر است. نويسنده بعد از نقل آراء، به بررسى آيات قرآن در اين زمينه مى‌پردازد و به اين نتيجه مى‌رسد كه قرآن كريم ـ چنانچه برخى از مفسران اهل سنّت نيز اذعان كرده‌اند ـ به صراحت رأى فقيهان شيعه را تأييد مى‌كند. او در اين ميان به نقد سخنان برخى از فقها و مفسران اهل سنّت در تطبيق آيات قرآن بر رأى فقهى پيشوايان مذهبشان پرداخته است. سپس بعد از نقل رواياتى از اهل بيت(ع) در حرمت روزه گرفتن در سفر، روايات متعدد و معتبرى از منابع اهل سنت نقل مى‌كند كه نظر اهل بيت(ع) را تأييد مى‌كند، آنگاه به بررسى گروه ديگرى از روايات اهل سنّت مى‌پردازد كه مورد استناد فقهاى آنان در جواز روزه نگرفتن در سفر است و با اين توضيح كه اين گونه روايات مربوط به قبل از سال فتح مكه كه زمان تشريع حكم حرمت روزه در سفر است و يا اينكه روايات حرمت روزه در سفر به جهت موافقت با قرآن در تعارض با اين روايات، رجحان مى‌يابند در صدد پاسخ بر مى‌آيد.

كليد واژگان: روزه، روزه ماه رمضان، روزه مسافر، نماز مسافر، افطار، روزه مريض، قرآن، فقه اهل سنّت.