فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٢٢ - انواع تعزير و ضوابط آن آیة الله سيد كاظم حائرى
صدوق مانند همين حديث را با اسناد به قضاوتهاى اميرالمؤمنين(ع)، نقل كرده كه سند آن صحيح است.
٤ ـ حديثى از زراره با سند ضعيف:
به امام صادق(ع) عرض كردم: در مورد تأديب برده چه مىفرماييد؟ فرمود: ما أتى فيه على يديه فلاشيء عليه و أمّا ما عصاك فيه فلا بأس. قلت: كم أضربه؟ قال: ثلاثة أو أربعة أو خمسة (٦٢)؛
آن چه را ناخواسته مرتكب مىشود، مجازات ندارد ولى اگر نافرمانى كند، تأديب اشكالى ندارد. گفتم: چه مقدار تأديب كنم؟ فرمود: سه يا چهار يا پنج ضربه.
٥ ـ حديثى از ابى عباس با سند معتبر از امام صادق(ع):
ابى عباس گفت: به امام عرض كردم: اندازه مجازات بنده چقدر است؟ فرمود: على قدر ذنبه، قال: قلت: قد عاقبت حريزاً بأعظم من جرمه. فقال: ويلك هو مملوك لي إنّ حريزاً شهر السيف وليس منّى من شهر السيف؛ (٦٣)
مجازات بنده به قدر گناه اوست. گفتم: من حريز را بيش از جرمش مجازات كردم، فرمود: واى بر تو حريز مملوك من است، او شمشير كشيده بود و هركس شمشير بركشد از من نيست.
٦ ـ حديثى از اسحاق بن عمار با سند معتبر از امام صادق(ع):
قلت لأبي عبداللّه: ربما ضربت الغلام في بعض ما يجرم. فقال: و كم تضربه؟ قلت: ربما ضربته مئة. فقال: مئة! مئة! فاعاد ذلك مرّتين، ثم قال: حد الزنا! اتّق اللّه. فقلت: جعلت فداك فكم ينبغي لي أن أضربه؟ فقال: واحداً. فقلت: واللّه لو علم إنّي لاأضربه إلاّ واحداً ما ترك لى شيئاً إلاّ أفسده. قال: فاثنين، فقلت: هذا هو هلاكي. قال: فلم أزل اماكسه حتى بلغ خمسة ثم غضب. فقال:
(٦٢) همان، ح٣.
(٦٣) وسائل الشيعه، ج١٨، ص٣٣٩، باب ٣٠ از ابواب مقدمات الحدود، ح١.