به امام صادق(ع) گفتم: گاهى پسرم را براى برخى خطاهايش مى‌زنم. فرمود: چه مقدار مى‌زنى؟ عرض كردم: گاهى تا صد ضربه مى‌زنم. فرمود: صد! صد! اين كلمه را دوبار گفت، سپس فرمود: حد زنا! از خدا پروا كن. پس عرض كردم: فدايت شوم پس چقدر سزاوار است؟ فرمود: يك ضربه. عرض كردم به خدا اگر بداند كه تنها او را يك ضربه مى‌زنم، چيزى را برايم سالم نمى‌گذارد. فرمود: پس دو ضربه بزن. عرض كردم: اين نيز هلاكت من است. گفت: همچنان كلام امام را نمى‌پذيرفتم تا به پنج ضربه رسيد. امام غضبناك شدند و فرمودند: اسحاق اگر خودت حدّ مجازات جرم او را مى‌دانى، پس حدّ را بر او جارى كن و از حدود الهى تجاوز نكن.

٧ ـ حديثى از ابى بصير با سند معتبر از امام باقر(ع) :

من ضرب مملوكاً له بحد من الحدود من غير حد وجب اللّه‌ على المملوك لم يكن لضاربه كفارة إلاّ عتقه؛ (٦٥)

هركس بنده خويش را به غير از حدّى كه خداوند براى مجازات بنده تعيين كرده، مجازات كند، كفّاره‌اى ندارد مگر آزاد كردن آن بنده.

٨ ـ حديثى از على بن جعفر با سند ضعيف از برادرش موسى بن جعفر(ع):

قال: سألته عن رجل هل يصلح له أن يضرب مملوكه في الذنب يذنبه؟ قال: يضربه على قدر ذنبه، إن زنى جلده و إن كان غير ذلك فعلى قدر ذنبه السوط و السوطين و شبهه و لايفرط في العقوبة؛ (٦٦)

از امام كاظم(ع) پرسيدم: آيا كسى مى‌تواند بنده خود را به سبب گناهى كه مرتكب مى‌شود، بزند؟ فرمود: به قدر گناهش او را بزند. اگر زنا كرد بر او

(٦٤) همان، ح٢.
(٦٥) همان، ص٣٤٠، ح٥.
(٦٦) وسائل الشيعه، ج١٨، ص٣٤٠، باب ٣٠ از ابواب مقدمات الحدود، ح٨.