نزد امام صادق(ع) بودم، عباد بصرى به همراه عده‌اى از يارانش وارد شدند. به امام(ع) عرض كرد: در مورد دو مردى كه در يك لحاف ديده شوند، حديثى براى من نقل كن. امام(ع) به وى فرمود: كان علي(ع) إذا أخذ الرجلين في لحاف واحد ضربهما الحد؛ على(ع) وقتى دو مرد را در يك لحاف مى‌گرفت بر آنان حد جارى مى‌كرد. عباد گفت: شما به من گفته بوديد كه يك ضربه كمتر از حد شرعى زده شود. سپس امام دوباره آن حديث را گفت و چندين بار تكرار كرد تا آن كه فرمود: يك ضربه كمتر از حد. در اين هنگام افرادى كه حاضر بودند، حديث را نوشتند. (٤٨)

گويا خوددارى امام(ع) در مرحله نخست، به خاطر تقيه از ياران عباد بصرى بوده است تا آن كه در اثر اصرار ناچار به بيان حقيقت گرديده است. (٤٩) ولى چيزى كه موجب تضعيف اين توجيه مى‌شود آن است كه شيخ طوسى در كتاب خلاف به عموم اهل سنت نسبت مى‌دهد كه آنان در اين مسئله معتقد به تعزير هستند نه حد. (٥٠) بنابراين اگر بنا شود كه حمل بر تقيه كنيم شايد بهتر آن است كه احاديث نود و نه ضربه را بر تقيه حمل كنيم نه بر عكس.

در هر حال نظر مشهور فقهاى ما آن است كه به صرف اجتماع در يك لحاف بدون ارتكاب عمل، حد ثابت نمى‌شود، شايد هيچ كس غير از ابن جنيد قايل به ثبوت نيست. البته ظاهر عبارت شيخ طوسى در كتاب خلاف، ثبوت حد است (٥١)، ولى در كتاب تهذيب، خلاف آن را معتقد است. (٥٢)

آيت اللّه‌ خويى در كتاب مبانى تكملة المنهاج مى‌گويد كه از ابن جنيد و صدوق حد شرعى يعنى صد ضربه، نقل شده است. (٥٣) ولى صدوق در من لايحضره الفقيه (٥٤) به خلاف

(٤٨) وسائل الشيعه، ج١٨، ص٣٦٣ ـ ٣٦٤، باب ١٠ از ابواب حد زنا، ح٢.
(٤٩) مبانى تكملة المنهاج ، ج١، ص٢٤٢.
(٥٠) خلاف ، ج٣، ص١٧٨، كتاب الحدود، م٩.
(٥١) خلاف ، ج٣، ص١٧٨، م٩.
(٥٢) تهذيب الأحكام، ج١٠، ص٤٣ و ٤٤.
(٥٣) مبانى تكملة المنهاج ، ج١، ص٢٤٠.
(٥٤) من لايحضره الفقيه، ج٤، ص١٥.