هي تعجبني؛ فإن كانت تضرّ بدينى فلاحاجة لي في شى‌ء يضرّ بدينى، و ان كانت لا تضرّ بدينى فواللّه‌ إنّي لأشتهيها و أشتهي النظر فيها، فقال: «ليس كما يقولون ؛ لا تضرّ بدينك ـ ثمّ قال: ـ إنّكم تنظرون في شيء منها كثيره لايدرك، وقليله لاينتفع به...»؛

به امام صادق (ع) عرضه داشتم: مردم مى‌گويند: نگريستن در نجوم(يعنى محاسبه و بررسى اوضاع فلكى) جايز نيست و حال آنكه اين عمل بسيار خوشايند من است، اگر مضر به دين مى‌باشد، هرگز به چيزى كه در دينم زيان وارد آورد، ميلى ندارم و به آن نيازى نمى‌بينم، و اما اگر به دينم ضررى نمى‌زند، قسم به خدا مايل بدان و نگريستن در نجوم مى‌باشم. حضرت(ع) در پاسخ فرمود: «اين گونه نيست كه ايشان مى‌گويند، نجوم ضررى براى دينت ندارد، ـ سپس فرمود ـ : شما در چيزى مى‌نگريد كه بسيارش قابل درك نيست و اندكش فايده‌اى ندارد». (٥)

اين روايت اگر چه در باب جواز علم آموزى و شناخت آثار ستارگان آمده ولى به طريق اَولى بر مطلب مورد نظر ما دلالت دارد.

سيد بن طاووس مى‌گويد: «اين حديث را بسيارى از راويان ما در كتاب‌ها و اصول خود آورده‌اند». (٦)

٢. خبر محمدبن يحيى خثعمى:

«سألت أبا عبداللّه‌ (ع) عن النجوم حقّ هي؟ قال: «نعم»، فقلت له: وفي الأرض من يعلمها؟ قال: نعم، و في الأرض من يعلمها؛

از امام صادق(ع) سؤال كردم كه آيا علم نجوم حق است؟ فرمود: آرى. پرسيدم: آيا كسى هم هست كه آن را بداند؟ فرمود: بله، در زمين كسانى هستند كه اين علم را مى‌دانند». (٧)

(٥) الروضة، ص١٩٥.
(٦) جواهر الكلام، ج٢٢، ص١٠٣.
(٧) مستدرك الوسائل، ج٢، ص٤٣٢.