ضربه‌اى به رونق عزادارى مى‌زند، حكم ثانوى نيز منتفى شده و اين مسائل به همان حكم اوّليه خود بازمى‌گردند. پس همه اين اعمال اعم از قمه‌زنى، لطم، چنگ زدن به صورت، كوبيدن سر به در و ديوار و امثال آن اعمال خلاف شرع مقدس اسلام هستند و حتى برخى از اين اعمال موجب كفاره نيز مى‌شوند.«(همان، صفحه ٢١٦)

نويسنده، حكم مصاديق ديگر عزادارى براى سالار شهيدان(ع)، غير از گريه را از حكم قمه زنى جدا نكرده و تمام اعمال و مصاديق عزادارى غير از گريه، همچون لطم، چنگ زدن به صورت، كوبيدن سر به در و ديوار و امثال آن را حرام و خلاف شرع دانسته و با تأكيد بسيار در جاى جاى مقاله بر آن اصرار ورزيده و تلاش كرده است كه اين عقيده، يعنى حرمت اعمال مخالف متانت، همچون لطم بر سر و صورت و مواردى از اين قبيل را به ائمه(عليهم‌السّلام) نسبت دهد.

اما رواياتى كه در بيان جواز و استحباب برخى اعمال، غير از گريه، وارد شده، بسيار است. غفلت نويسنده از اين روايات، نشان‌گر عدم تتبّع كامل وى در تحقيق است. اين قبيل روايات را مى‌توان به دسته‌هاى متعددى تقسيم كرد كه به چند دسته از آن‌ها اشاره مى‌كنيم:

دسته اوّل : روايات استحباب جزع در مصيبت سيدالشهداء و اهل بيت(عليهم‌السّلام).

دسته دوم: استحباب لطمه(به صورت زدن، سينه زنى و زنجير زنى) و گريبان چاك كردن در مصيبت سيدالشهداء و اهل بيت(عليهم‌السّلام).

دسته سوم: استحباب نوحه سرايى بر امام حسين و معصومان(عليهم‌السّلام)!

دسته چهارم: نپوشيدن عبا، عمامه و كفش در عزادارى.

قبل از ذكر احاديث اين چهار دسته، لازم است متذكر شويم كه مقاله مورد نقد، علاوه بر عدم جامعيت ـ كه با توجه به اين چهار دسته روايات آشكار خواهد شد ـ دچار آفات ديگرى همچون برداشت اشتباه از برخى روايات نيز مى‌باشد كه به برخى‌از آنها در اثناى مقاله اشاره خواهيم كرد. البته با توجه به اين كه ادعاى اصلى نويسنده اين است كه در سخنان معصومين به هيچ امرى غير از گريه و زيارت قبر شريفشان توصيه‌نشده و در نتيجه نه