بررسى آنها نمى‌پردازيم ولى به هر حال به نظر ما مواردى مانند برخى از كاربردهاى علاّمه حلّى آنچنان كه پيش از آن گفتيم، بدون جواب باقى خواهد ماند. و اللّه‌ العالم.

البته درست است كه اين نسل اهتمام خاص را ـ چنان كه گذشت ـ براى سند قائل بودند، اما عناصر ديگر را مد نظر داشته و كنار نمى‌گذاردند. گاهى در زمان افرادى مانند صاحب المدارك، در به كارگيرى اين قواعد سخت‌گيرى مى‌شد و در برهه‌ايى ديگر افرادى همچون شهيد اوّل و علاّمه حلّى بودند كه چنين عملكردى نداشتند.

چند مورد از اين عناصر به شرح زير مى‌باشد:

١. شهرت تأييد كننده

٢. اجماع در پذيرش روايت شخص و نبود اختلاف

٣. عمل اصحاب به روايتى و عدم وجود اختلافى

٤. وجود قراين حاليه‌اى كه موجب اعتماد بر روايت مى‌شود.

٥. ورود روايت در احكام غير الزامى .

و موارد ديگرى كه آنها را به صورت متفرقه درگوشه و كنار سخنان اين نسل يافتيم، و بدين صورت بود كه تفكر سندى در ميان شيعيان به شيوه‌اى توانمند، تبديل گرديد اما نزديك به سه قرن نياز داشت تا از زمان علاّمه (٧٢٦ هـ) و استاد ايشان ابن طاووس (٦٧٣ هـ) تا عصر شيخ حسن (١٠١١ هـ) و صاحب المدارك و... بتواند عناصر نقد اسانيد را تأسيس كند و دريچه‌اى براى تعامل با سنت محكىّ بگشايد، كه البته در اواخر قرن دهم و آغاز قرن يازدهم شاهد عكس العملهاى شديدى از جريان اخبارى در مقابل اين مكتب بوديم.