قيامت فقط نزد خداست و باران را او فرو مى‌فرستد و آنچه را كه در رحمهاست مى‌داند و كسى نمى‌داند فردا چه به دست مى‌آورد، و كسى نمى‌داند در كدامين سرزمين مى‌ميرد. در حقيقت، خداست كه داناى آگاه است». پيامبر اكرم(ص) هم چيزى را كه تو مدعى آن هستى ادعا نمى‌كرد، آيا گمان مى‌كنى كه ساعت سعدى را كه هركس در آن حركت كند از بدى در امان بوده و ساعت نحسى را كه هركس در آن حركت نمايد مبتلا به ضرر و خسارت خواهد شد مى‌دانى؟ هركس تو را تصديق كند از يارى خدا بى نيازى جسته و در دفع امر ناپسندى كه مى‌خواسته از خود دفع كند به تو بيشتر از خدا محتاج بوده و سزاوار است به جاى پروردگار تو را حمد و ستايش كند. هركس به تو به واسطه اين امر ايمان بياورد همانا به جاى خداوند تو را شريك خداوند قرار داده است. سپس فرمودند: بارالها هيچ فالى غير از فال تو نيست، و هيچ ضررى غير از ضرر تو و هيچ خيرى غير از خير تو نيست و هيچ خدايى غير از تو نيست سپس به منجّم رو كرده و فرمودند: ما تو را تكذيب مى‌كنيم و در همان ساعتى كه تو ما را از آن نهى كردى حركت مى‌كنيم».

ظاهر روايت منع از تصديق منجّم است. در اخبارى كه به صورت قطعى مى‌دهد، چه تصديق قلبى باشد، چه عملى.

موثقه محمد بن قيس از امام باقر(ع) نيز مؤيد اين معناست: امام باقر(ع) از اميرالمؤمنين(ع) نقل مى‌كند: سخن هيچ منجّم يا كاهن و هيچ قيافه شناس و هيچ دزدى را نپذير، من شهادت فاسق را مگر عليه خودش نمى‌پذيرم (٦٠) و اين در صورتى است كه مراد از «عراف» همان منجّم باشد. اما اگر مراد از آن كاهن باشد، اين روايت بر مدعا دلالتى ندارد مگر به ضميمه تشبيه منجّم به كاهن كه كاهن چون روايت چنين دلالتى ندارد مگر اين كه منجّم را اين هم منوط به پذيرش عموم تنزيل است.

ـ حسين بن زيد از امام صادق(ع) و ايشان از پدرانشان از رسول خدا(ص) نقل كرد كه

(٦٠) همان، ح٢.