آنهاست از محدوده خود، فراتر نرفته. با اين حال، عناصرى غريب و خارج از حيطه علم به آن راه يافته و اين امر باعث آميختگى اش با حدسيات و گمانه زنى‌هاى غير علمى و غيب گويى‌ها گرديده و آن را بيشتر به فال‌گيرى و خرافه گويى نزديك كرده است؛ همانند اخبار غيب از راه دقت در اوضاع ستارگان در اوقات معين. همچنين با پاره‌اى اعتقادات باطل كه در قلمرو اين دانش نيستند آميخته است؛ از قبيل اينكه افلاك و ستارگان خالق هستى اند يا به صورت استقلالى و يا به به شراكت با خداوند تبارك و تعالى در آن مؤثرند.

حال اگر بخواهيم جايگاه دينى اين علوم را، از نظر نصوص يا فتاواى صادره باز يابيم، ناگزيريم كه مسائل آن را با دقت بكاويم و جايگاه راستين اش را پيدا كنيم و از آنچه با خرافه آميخته است، تميزش دهيم؛ دراين صورت درخواهيم يافت كه نهى و تحريم شرعى ناظر بر عناصرى است كه از موضوع اين علم بيرون اند و اگر آن را از مسائل پيرامونى كه با علم نجوم آميخته شده پيراسته كنيم ـ همانطور كه امروزه متداول است ـ خواهيم ديد كه شريعت هيچ نهيى بر آن ندارد و نظر منعى اسلام فقط به خاطر ايستادگى در مقابل خرافات و گسترش آن در اجتماع مسلمين و نشر عقايد باطله از ناحيه آنهاست.

نويسنده با پرده برداشتن از بعضى توهمات وارده و بررسى نصوص شرعى ثابت كرده كه هيچ نوع مخالفتى از طرف شريعت بر ستاره‌شناسى در محدوده واقعيش وارد نشده است ؛ بلكه نهى وارده ناظر بر مسائل پيرامونى است كه بر علم عارض شده است.

حكم تنجيم

در اين قسمت ما به صورت‌ها و اشكال مختلف خبردهى و پيش بينى از آينده كه بر اساس حركت ستارگان و تحولات فلكى هستند مى‌پردازيم:

١. خبردادن از تحولات فلكى مبتنى بر حركت ستارگان

هيچ دليلى بر حرمت خبردادن از اوضاع افلاك مبتنى بر حركت و سير ستارگان وجود ندارد؛ مانند خبر دادن از خسوف كه نشأت گرفته از قرار گرفتن زمين بين ماه و خورشيد و ي