علم نجوم، دانشى مبتنى بر قواعد تجربى و رياضى است كه در طول تاريخ با خرافه و گمانه زنى‌هاى غير علمى همراه گشته است. مخالفت روايات نيز متوجه همين بخش نيز علمى آن است، بنابراين هيچ دليلى بر حرمت بهره مندى از اين دانش در راستاى خبر دادن از حوادث فلكى همچون خسوف و كسوف كه مبتنى بر قواعد علمى است، وجود ندارد؛ بلكه اگر كسى اعتقاد به تأثير اوضاع فكلى بر حوادث زمينى داشته باشد و يا آنها را كاشف از پديده‌هاى زمينى بداند و در عين حال تأثير و كشف آنها را مستقل از اراده الهى نشمارد، كافر شمرده نمى‌شود، ولى اگر حوادث فلكى را بدون اراده قاهر الهى مؤثر در پديده‌هاى زمينى بداند، در كفر او ترديدى نيست و اگر اراده خداوند را برتر از تأثير اين علل دانسته ولى با قطعيت از حوادث آينده پيش گويى كند بگونه‌اى كه با تعاليم دينى همچون تأثير دعا و صدقه منافات داشته باشد، مرتكب فعل حرام شده است.

كيهان‌شناسى ـ يا علم هيئت و يا ستاره‌شناسى ـ از علوم كهن و داراى پيشينه‌اى تاريخى است و آثار و نشانه‌هاى علاقه ملل قديم به اين علم را مى‌توان در تاريخ بازيافت.

كيهان‌شناسى همانند علومى كه مبتنى بر معادلات رياضى و اعداد و قواعد خاص