«ثانياً عمل‌كرد زنان شهدا حجت شرعى نيست،... آنان در مقام اضطرار بودند،.... اگر فقيهى بخواهد از اين صحنه حكم شرعى را استنباط كند، نهايتاً حكم استنباط شده مختص چنان وضع و حالى خواهد بود....»(صفحه ٢٠٩)

اوّلاً هر چند كه عملكرد زنان شهدا فى نفسه حجت شرعى نيست، ولى اگر همراه با تأييد و تقرير معصوم باشد ـ چنان كه گفتيم ـ حجت شرعى خواهد بود. از آنجا كه امام، هادى است نه صرف راوى، تمام افعال و اقوال صادر از ايشان جنبه هدايتگرى براى خلق دارد. نقل اين واقعه در زيارت از سوى امام، حتى اگر سبب شبهه جواز آن شود ـ در حالى كه در واقع جايز نباشد ـ اشاره به عدم جواز آن، بر امام لازم است. به علاوه كه اين اعمال در حضور امام سجاد(ع) انجام مى‌شده و حضرت از اين كارها نهى نفرمودند و اگر نهى مى‌شد بايد همانند اصل واقعه نيز نقل مى‌شد. علاوه بر اين كه تأييد امام صادق(ع) نيز شاهد و تأكيدى بر تقرير امام سجاد(ع) است.

ثانياً با توجه به اين كه امر به معروف و نهى از منكر، از مهم ترين اهدف امام حسين(ع) بوده است، اگر خدش و لطم مطلقاً حرام باشد - چنان كه آقاى اكبر نژاد در صفحه ٢١٢ گفته است- چگونه مى‌توان پذيرفت كه همه اهل حرم در اوّلين دقايق پس از شهادت، آن هم با حضور امام معصوم يعنى امام سجاد(ع) دست به انجام اين حرام و منكر زده باشند.

نويسنده براى اين كه تأييد امام سجاد(ع) را از عملكرد فاطميات بردارد، گفته است:

«برخى مى‌گويند: امام سجاد(ع) در كنار زنان حرم بود، اگر كار آن‌ها اشتباه بود، آنان را نهى مى‌كرد! به راستى در آن لحظات آشوب و اضطراب سهمگين از امام كه رنجور و در گوشه‌اى افتاده بود، چه انتظارى مى‌توان داشت؟!!»