نسبت به برخى آموزه هاى دينى ـ كه يكى از آنها عزادارى سيدالشهداء(ع) است ـ دچار افراط و تفريط مى‌شوند. به عنوان مثال مشاهده مى‌شود كه برخى در مجالس عزاى حسينى‌به نواختن آلات موسيقى مى‌پردازند و يا با اشعارى كه مضامين صحيح و بلندى ندارد و يا درخور شأن امام حسين و اهل بيت(عليهم‌السّلام) نيست، نوحه سرايى مى‌كنند. در مقام نظر نيز كسانى به برخى امور مستحب يا مباح رايج در عزادارى به ديده حرمت مى‌نگرند و با نيت خدمت به دين و به قصد اصلاح امور فرهنگى و مذهبى جامعه، در راستاى ترويج نظريات خود قلم فرسايى مى‌كنند.

به يقين آسيب‌هايى كه تفريط، بر بدنه فرهنگى و مذهبى جامعه وارد مى‌سازد، كم‌تر از آسيب افراط نيست. از اين‌رو بر محققان فقيه و عالمان هوشمند است كه با روشنگرى و ارشاد، افراط و تفريط كنندگان را به جاده حق و اعتدال رهنمون كنند. مولا اميرمؤمنان(ع) مى‌فرمايد:

«اليَمِينُ وَ الشِّمَالُ مَضَلَّةٌ وَ الطَّرِيقُ الوُسطَى هِيَ الجَادَّة عَلَيهَا يَأتِي الكِتَابِ وَ آثَارُ النُّبُوَّةِ (١)؛

راست و چپ گمراهى است و راه وسط همان جاده‌اى است كه كتاب خدا و آثار نبوت بر آن جارى شده است».

اين نوشته، نقدى است بر مقاله «قمه زنى و اعمال نا متعارف در عزادارى»، نوشته آقاى محمد تقى اكبر نژاد كه در شماره ٤٨ فصلنامه تخصصى فقه اهل بيت(ع)، زمستان ١٣٨٥ به چاپ رسيده است.

نويسنده محترم، نيمه دوم مقاله را ـ ١٦ صفحه ـ به بررسى حكم قمه زنى اختصاص داده و به نقل برخى فتاوا و نظريات فقها در اين زمينه پرداخته و بر حرمت آن تأكيد كرده است كه ما در صدد نقد اين قسمت مقاله نيستيم. تنها هدف اين نوشتار نقد قسمت اوّل مقاله است كه ١٨ صفحه نخست بدان اختصاص يافته است. در اين قسمت مقاله،

(١)الكافي، ج٨، ص٦٧، نهج‌البلاغة/ ٥٨.(در نهج البلاغه به جاى «عَلَيهَا يَأتِى الكِتَابُ»، «عَلَيهَا بَاقِي الكِتَابُ» آمده است.)