فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٠٣ - تنجيم و ستارهشناسى آیة الله سيد محسن خرازى
در حديث مناهى فرمودند:
«و نهى عن إتيان العراف و قال:
من أتاه و صدّقه فقدبريء مما أنزل اللّه على محمد (ص)؛
پيامبر از رفتن نزد منجّم نهى كرده و فرمودند: كسى كه نزد منجّم برود و سخن او را تصديق كند از آنچه خدا بر محمد(ص) فرستاده برائت جسته است». (٦١)
ـ يعقوب بن شعيب، گفت: از امام صادق(ع) در باره آيه
{و مايؤمن أكثرهم باللّه إلاّ و هم مشركو } . (٦٢) پرسيدم، حضرت فرمودند:
«چنين مىگفتند: غروب فلان ستاره باران مىآورد و غروب فلان ستاره باران نمىآورد. آنان نزد منجمان مىرفتند و سخن ايشان را تصديق مىكردند. (٦٣)
ـ در روايت مرسله معتبرى آمده است:
«ولايجوز التعويل على قوله (أي المنجّم)؛ لقول النبى (ص): من صدّق كاهناً أو منجماً فهو كافر بما أنزل على محمد (ص) ؛
تكيه بر سخن او(يعنى منجّم ) جايز نيست، زيرا پيامبر(ص) فرمودند: «كسى كه كاهن يا منجمى را تصديق كند، به آنچه بر محمد(ص) نازل شده ، كافر است » (٦٤).
آنچه از اين اخبار استفاده مىشود نهى از تصديق منجمى است كه به صورت قطعى خبر مىدهد به نحوى كه سبب بى نيازى مخاطب از خداوند تبارك و تعالى مىگردد، اعتقاد به استقلال يااشتراك اجرام آسمانى در تأثير، يا آنها را در بقاى وجود و تأثير خود بى نياز از خداوند مىداند. از اين رو در اين روايات بر چنين شخصى اطلاق مشرك يا كافر شده است.
البته اين روايات غير از موارد مذكور را در بر نمىگيرد. اگر خبر منجّم به گونهاى
(٦١) همان، ص ٢٦٩.
(٦٢) يوسف، آيه ١٠٦.
(٦٣)وسائل الشيعه، ج٨، ص٢٧١، باب ١٤ از ابواب آداب السفر إلى الحجّ، ح٧.
(٦٤) جامع الأحاديث، ج١٧، ص٢٣١.