قال: سمعت أبا عبداللّه (ع) يقول: إنّ أبي كان يقول: إنّ للوضوء حدّاً، من تعدّاه لم يؤجر، و كان أبي يقول: إنّما يتلدّد، فقال له رجل و ما حدّه؟ قال: تغسل وجهك و يديك، و تمسح رأسك و رجليك؛

«از امام صادق (ع شنيدم: «پدرم مى‌گفت: وضو حدى دارد كه اگر كسى آن را رعايت نكند، اجر نمى‌برد. پدرم مى‌گفت: ولى با اين مسئله دشمنى مى‌شود. مردى به او عرض كرد: حد آن چيست؟ فرمود: صورت و دستانت را بشوى و سر و پاهايت را مسح كن!» (١)

٢. زراره از امام باقر (ع) روايت كرده است:

«آيا نمى‌خواهيد وضوى رسول خدا (ص) را براى شما انجام دهم؟ گفتيم: بله، پس ظرف آبى طلبيد. وقتى آوردند آن را در مقابل خود قرار داد، آن گاه آستين را بالازد و كف دست راست را در آن فرو برد و گفت: در صورتى كه دست پاك باشد چنين كنيد. پس مشتى آب برداشت و دست خود را بر پيشانى گذاشت سپس گفت: بسم اللّه و آب را بر پيشانى و محاسن خود ريخت.

سپس دست چپ را در آب فرو برد و آب برداشت و آن را بر آرنج راست ريخت و باكف دست چپ آن را از بالا به پايين تا سرانگشتان به جريان در آورد سپس با دست راست مشتى آب برداشت و بر آرنج دست چپ ريخت و با كف دست راست آن را از بالا به پايين تا سر انگشتان به جريان درآورد؛ و جلوى سر و روى پاى راست را با رطوبت دست راست و روى پاى چپ را با رطوبت دست چپ مسح كرد». (٢)

زراره مى‌گويد: امام باقر (ع) فرمود:

(١) كلينى، الكافى، ج٣، كتاب الطهارة، باب «مقدار الماء الذى يجزى للوضوء و الغسل و من تعدى في الوضوء» حديث٣.
(٢) كلينى، كافى، ج٣، كتاب طهارت، باب «صفة الوضوء» حديث ٤.