امير مؤمنان(ع) در ميان گروهى از اصحاب بود كه مردى خدمت حضرت رسيد و عرض كرد: اى امير مؤمنان، من به نوجوانى دخول كرده‌ام، مرا تطهير كن، امام(ع) فرمود: اذهب إلى منزلك لعلّ مراراً هاج بك؛ به خانه ات برو، شايد صفرا بر تو غلبه كرده است(در حالت طبيعى نيستى كه اين گونه اقرار مى‌كنى.) فردا دو باره خدمت حضرت رسيد و عرض كرد: اى امير مؤمنان به نوجوانى دخول كرده‌ام، مرا تطهير كن. امام فرمود: إذهب إلى منزلك لعلّ مراراً هاج بك.

آن مرد سه بار پس از مرتبه اوّل، اين اقرار خود را تكرار كرد و در مرتبه چهارم حضرت به او فرمود: يا هذا انّ رسول اللّه‌(ص) حكم في مثلك بثلاثة أحكام فاختر أيهنّ شئت؛ اى مرد، رسول خدا در مورد مثل تو، سه حكم قرار داده، هر كدام را كه مى‌خواهى برگزين.

عرض كرد: يا امير مؤمنان آن سه چيست؟ فرمود:

ضربةء بالسيف في عنقك بالغة ما بلغت، أو إهداب (٣٠) من جبل مشدود اليدين و الرجلين، أو إحراق بالنار؛ وارد كردن ضربه شمشير به گردنت تا هر كجا برسد، پرت كردن از كوه با دست و پاى بسته، سوزاندن با آتش.

عرض كرد: اى امير مؤمنان، كدام يك شديدتر است؟ فرمود: سوزاندن با آتش.

عرض كرد: اى امير مؤمنان، من همين سوزاندن با آتش را برگزيدم.

آن گاه امير مؤمنان به آن مرد فرمود: «خُذ لذلك أهبتك؛ خود را براى

(٣٠) در يك نسخه‌اى «اهداء» ثبت شده و در نسخه‌اى ديگر «دهداه» و نسخه سوم «إهذاب» ذكر شده است ؛ كلمه نخست به معناى كشتن به واسطه پرت كردن از كوه است، و كلمه دوم به معناى غلطاندن از كوه و كلمه سوم به معناى حركت دادن با شتاب است؛ طبق آنچه محشّى در وسائل الشيعه ذكر كرده است.