عدم موفقیت نیروهای پیاده و پاسدار - که باید به هر طریق در این مانع نفوذ کرده و آن را ساقط نمایند - ما مجبور به اتخاذ تک جبهه ای به این مانع و تمرکز تلاش در چند نقطه برای رخنه در آن هستیم و به خوبی روشن است که تک جبهه ای نیروهای زرهی و مکانیزه به چنین مانع عظیمی اگر صددرصد با شکست توأم نباشد، با تلفات و ضایعات غیر قابل تصوری همراه خواهد بود.

در محور شمال کرخه پیش بینی شده بود که ابتدا نیروهای سپاه وارد درگیری با دشمن شوند و پس از انهدام دشمن و پاک سازی منطقه، نیروهای ارتش برای پشتیبانی از تک وارد صحنه شوند. درعین حال، به دلیل مخاطره آمیز بودن عملیات، نیروهای ارتش که بیشتر زرهی و مکانیزه بودند، باتوجه به وضعیت زمین منطقه، معتقد بودند که امکان تک جبهه ای ناممکن است و عبور نیروهای سپاه را از منطقه رملی باتوجه به مشکلات آن، بسیار دشوار می دانستند.

برای رفع این نگرانی و ناتوانی، راه حلی که به نظر تیم طرح ریزی ارتش می رسید و بر آن تأکید می شد، بهره گیری از قدرت هجومی سپاه پاسداران بود. در انتهای صفحه ٦ این طرح آمده است:

مگر آنکه این موانع قبل از هجوم یگان های تانک و مکانیزه ارتش با اجرای تک سریع و توأم با غافلگیری یگان های سپاه پاسداران از زمین های رملی شمالی، تسخیر و سقوط کرده و با استفاده از معابر ایجادشده در میادین مین و برداشتن سیم های خاردار و مواضع ضد تانک و بریدن خاکریز، نیروهای مکانیزه و زرهی به خاکریزهای بعدی مانور نماید.

تیم طرح ریزی هشدار می دهد که یگان های سپاه پاسداران باید موفق شوند، در غیر این صورت عملیات ناموفق خواهد بود. به همین دلیل، در برآورد کارشناسان تأکید شده است: "هرگونه عدم موفقیت در شکستن این مانع توسط یگان های سپاه پاسداران، تک نیروهای زرهی ارتش را دچار ناکامی خواهد کرد و تلفات و ضایعات آن به قدری شدید خواهد بود که با یک پاتک دشمن درهم شکسته خواهد شد."

بدین ترتیب، کارشناسان و افسران تیم طرح ریزی قرارگاه مقدم نیروی زمینی ارتش در جنوب، طرح ریزی عملیاتی بر پایه عبور نیروهای سپاه از تپه های رملی در شمال را که محور اصلی تهاجم محسوب می شد، نادرست ارزیابی کردند و بر این باور بودند که ناکامی در این محور، به ناکامی در سایر محورها می انجامد. نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی در صفحه ٧ برآورد، بار دیگر بر اتکای محوری اجرای طرح به تک غافلگیرکننده یگان های سپاه تأکید فراوان کرده و یادآور شده است: "مشکل بزرگ کار ما تک سریع و غافلگیرکننده سپاه پاسداران و عناصر پیاده با دورزدن جناح شمالی و سرازیرشدن به سنگرهای متجاوز[ان] در داخل خاکریز است که باید دقیقاً طرح ریزی، شناسایی، محاسبه، تهیه و تدارک و سپس اجرا گردد."

در صفحات ١٠ - ٧، به مشکلات و استحکامات دشمن و خاکریزها که با نفرات، تانک ها و نفربرهای مجهز و با آتش کافی دشمن پشتیبانی می شدند، اشاره شده و پیشروی تیپ های ارتش (تیپ٣ لشکر٩٢ و تیپ١ و ٢ لشکر١٦)؛ مقاومت دشمن و مشکلات نیروهای خودی بررسی و در پایان صفحه به برتری هوایی دشمن اشاره شده است: "دشمن با دردست داشتن برتری هوایی و پرواز به فراز یگان های تک ور، روحیه آنان را متزلزل می نماید." و برای استناد به وقایع گذشته به شکست عملیات ١٥ دی ١٣٥٩ در هویزه اشاره و توصیه شده است: "بنابراین، باتوجه به مقدورات فعلی نهاجا [نیروی هوایی ارتش] که به نظر می رسد حتی قادر نباشد برتری هوایی محلی را کسب نماید، لازم است که در تاریکی شب، تک آغاز شود و قبل از روشنایی به نزدیک هدف رسیده باشیم."

در صفحه ١١ این طرح، ٦ حُسن برای اجرای این عملیات (طریق القدس) برشمرده شده است که عبارت اند از: "انهدام یک لشکر دشمن؛ آزادی بخشی از سرزمین های اشغالی؛ گسسته شدن راه تدارکاتی مواصلاتی دشمن؛ غیر مقدورشدن تقویت دشمن از غرب کرخه به غرب کارون یا بالعکس؛ افزایش روحیه تهاجمی یگان های خودی و کاسته شدن میل جنگجویی دشمن."

کارشناسان و افسران تیم طرح ریزی ارتش جمهوری اسلامی ایران، نقاط ضعف و معایب اجرای طرح مانور عملیات طریق القدس را چنین برشمرده اند: