ممکن بود تراورس ها از هم جدا شوند منتفی شد. طرح های دیگری نیز چون استفاده از گونی شن داده شد که هیچ یک پذیرفته نشد. آقای حسن بیکی پیشنهاد داد چون ما در منطقه دامغان تپه رملی داریم، می شود برای احداث جاده از همین خاک رس استفاده کرد. این پیشنهاد قبول شد."

به دنبال فراهم شدن مقدمات کار، نیروهای زبده اطلاعات سپاه به کمک نیروهای مهندسی و جهادی به ویژه در امر مسیریابی جاده آمدند و با استفاده از خاک رس و نصب شب نماها از تنگه چزابه تا شحیطیه، مسیر جاده را مشخص کردند.

محمدتقی رضوی و چند تن از برادران جهاد خراسان نیز برای شناسایی به منطقه رفتند.

علی آبادیان عضو جهاد سازندگی استان سمنان نیز دراین باره می گوید: "١٨ آبان ماه بود که کار (احداث) جاده به ما ابلاغ شد، برای جهاد سمنان، من به اتفاق برادرمان میری کار شناسایی و بررسی را انجام دادیم."

باتوجه به ضرورت اجرای عملیات و تأکیدهای مسئولان کشوری و فرماندهان سپاه در اواسط ماه محرم (دهه دوم و سوم آبان ١٣٦٠)، کار با سرعت و تلاش کم نظیری آغاز شد با این هدف که تا آخر ماه محرم این کار به اتمام برسد.

بدین منظور، فرماندهان تیپ ١٤ امام حسین(ع) از سپاه و تیپ٣ لشکر٩٢ زرهی اهواز ضمن تقویت جهاد سازندگی با روانه کردن و دراختیار قراردادن امکانات، تجهیزات و نیروهای مجرب واحدهای مهندسی یگان هایشان، بی صبرانه در انتظار نتایج کار بودند، زیرا احداث جاده خاکی در داخل رمل ها سبب می شد نیروهای پیاده و زرهی تپه های غیرقابل عبور را به سرعت درنوردند و همه نیروهای عمل کننده بتوانند در شب عملیات از جاده استفاده کنند. جهاد سازندگی (شهرستان دامغان)[١] استان سمنان به سرپرستی ابوالفضل حسن بیکی با مسئولیت اجرایی مهندس علی آبادی و میری، باوجود مشکلات و کمبودهای فراوان، کار عظیم احداث جاده را پذیرفتند. آنان امیدوارانه وارد عرصه نبرد شدند تا بتوانند کارساز باشند.

پس از انجام دادن هماهنگی های لازم بین جهاد سازندگی و سپاه پاسداران، کارهای مقدماتی برای احداث جاده پیروزی آغاز شد.

هر گروهی بنا به دلایلی نامی برای جاده تعیین کرده بود. برخی اعضای نیروهای مسلح آن را جاده شهیدان و برخی دیگر جاده پیروزی می نامیدند. جهادگران نیز نام ابوذر را برای این مسیر برگزیدند. این جاده به راه باریکی منتهی می شد که آن کوره راه (طبیعی) نزد همگان "جاده فانوس" نامیده می شد. به هرحال، ایجاد راه ارتباطی مناسب برای دورزدن دشمن و اجرای عملیات یگان های زرهی در کنار نیروهای پیاده و راه یابی غافل گیرانه به عمق و عقبه مواضع دشمن در طراحی مانور پیش بینی شده بود.

پس از اینکه مسئولان جهاد سازندگی استان خراسان عملیات شناسایی را به طور کامل انجام دادند، ابتدا و انتهای جاده و عوارض طبیعی از تپه های رملی تا ارتفاعات دارالشیاع به سمت تنگه چزابه در پشت نیروهای دشمن تعیین شد. در مرحله بعد، جهاد سازندگی برای تقویت نیروی انسانی مورد نیاز، درخواست نیرو کرد که ٥٠ نفر از خراسان به منطقه اعزام شدند و از این زمان به بعد فعالیت های اجرایی آغاز شد. آنان چنان غرق کار شدند که از برق نگاهشان نور پیروزی منتشر می شد. گویی درصدد بودند تا مسیلی را برپا سازند که سیلابی در آن روان شود و هرچه جلو راه است از بیخ وبن برکند.

اولین گام برای احداث جاده، تشکیل تیم های مهندسی بود که به طور شیفتی و شبانه روز کار را ادامه دهند. مقدمه ساخت جاده، دیوارچینی در دو طرف جاده بود که دراین باره طرح های گوناگونی داده شد؛ یکی از آنها چیدن تراورس ها به طور عمودی بود که به دلیل نبود امکانات و مصالح مورد نیاز این طرح موفق نبود. طرح دوم، جمع آوری و چیدن خودرو های اسقاطی و منهدم شده بود که در محور سوسنگرد انبار شده

[١] بر اساس اطلاعات مندرج در صفحه ٦٦ جلد ششم کتاب جهاد سازندگی خراسان در دفاع مقدس (چاپ اول سال ١٣٨٥)، درخصوص سازمان و تشکیلات جهاد چنین آمده است: «از جهاد شهرستان هایی که در احداث این جاده نقش بسیار فعالی را ایفا کردند، جهاد شهرستان دامغان بود. به علت اینکه جهاد دامغان هنوز در آن زمان دارای تشکیلات مستقلی نبود، زیر نظر جهاد خراسان فعالیت می کرد.» درعین حال، در صفحات دیگر کتاب از جهاد سمنان به عنوان یک واحد مستقل نیز مطالبی ذکر شده است.