وجود دو شکاف عمده در محور جنوبی (اصلی) عملیات، دشت "شک میان" در حدفاصل دو ارتفاع شیاکو و چرمیان و شکاف بین ارتفاع شیاکو و دشت چغالوند، امکان نفوذ نیروهای شناسایی خودی را تا ارتفاع کمکو (در شمال رودخانه گیلان) در عمق منطقه فراهم کرده است؛ بنابراین، نیروهای خودی درصورت نفوذ از این قسمت ها، عقبه دشمن در تنگ قاسم آباد و تنگ کورک را تهدید خواهند کرد. به همین دلیل، براساس وضعیت زمین و نحوه آرایش مواضع پدافندی دشمن، مانور عملیات از دو روش تبعیت می کند:

الف) مانور رخنه ای در محور جنوبی (اصلی) عملیات؛

ب) مانور جبهه ای در محور شمالی (فرعی) عملیات.[١]

براساس کلیات فوق، بنا بر روایت کتاب ارتش جمهوری اسلامی ایران در هشت سال دفاع مقدس، تیپ٣ لشکر٨١ زرهی با عناصری[٢] از سپاه و بسیج عشایری در محور شمالی (ارتفاعات برآفتاب و تنگ کورک) و تیپ٥٨ ذوالفقار (تحت امر لشکر٨١) با عناصری از سپاه و بسیج عشایری، از محور جنوب (ارتفاعات چرمیان، شیاکو و تأمین تنگ کورک و تنگ قاسم آباد) عمل خواهند کرد.[٣]

در این طرح، استعداد تیپ٣ (زرهی از لشکر٨١) ٤ گردان مکانیزه، یک گردان سواره زرهی، ٢ گردان تانک (منها)، ٤ گروهان تانک (از لشکرهای٢١، ٢٨، ٦٤ و ٨١) و استعداد تیپ٥٨ ذوالفقار، ٤ گردان تکاور، یک گردان ژاندارمری و یک گردان تانک (منها از لشکر٨١) ذکر شده است.[٤]-[٥]

در اسناد سپاه، سازمان رزم خودی در محور جنوبی (اصلی) عملیات به این شرح ذکر شده است: «نیروهای موجود سپاه گیلان غرب به استعداد ٢ گردان، ٢ تیپ از نیروهای سپاه به استعداد ٨ گردان (جمعاً ٢٤٠٠ نفر) [و] تیپ٥٨ ذوالفقار به استعداد ٣ گردان تکاور بودند. همچنین

[١] حسن سجادپور، حماسه تنگ کورک، قم: نسیم حیات، ١٣٨٤، صص ٢٥ - ٢٤.

[٢] عبارت "عناصری از سپاه" که در کتاب های ارتش متداول است و به عمد استفاده می شود، معمولاً به جای نیروهای سپاه به کار می رود که در این عملیات، این نیروها درحدود ٥٠٠٠ نفر هستند.

[٣] سیدیعقوب حسینی و محمدجوادی پور، ارتش جمهوری اسلامی در هشت سال دفاع مقدس، جلد٣، تهران: سازمان عقیدتی - سیاسی ارتش، ١٣٧٣ صص ٢٥٤ - ٢٥١.

[٤] البته در صفحه ٢٥٤ جلد سوم کتاب ارتش جمهوری اسلامی ایران در هشت سال دفاع مقدس، استعداد رزمی واقعی یگان های ارتش اعم از پیاده، زرهی و توپخانه کمتر از ٥٠ درصد اعلام شده است: «ازنظر شکل ظاهری سازمان، حدود یک لشکر تقویت شده با بیش از ١٦ گردان رزمی و حدود ٧ گردان توپخانه به این منطقة نبرد اختصاص داده شده بود، اما باید توجه داشت که این یگان ها غالباً فقط شکل ظاهری سازمان های خود را داشتند و استعداد رزمی موجود آنها کمتر از ٥٠ درصد بود.»

[٥] همان، ص٢٥٠.