عملیات جاده سازی با سرعت بسیاری آخرین مراحل را می گذراند. مسئولان طرح قول دادند که تا ظهر روز ششم آذر، کار ساخت جاده به پایان برسد و جاده آماده بهره برداری شود. بولدوزرها، تخلیه کن ها و گریدرها با سرعت مشغول کار بودند و شیب آخرین تپه رملی را می ساختند تا عبور تانک های چیفتن و خودروهای آمبولانس و سایر وسایل نقلیه به سهولت و با سرعت بیشتری انجام شود.

باوجود پیش بینی اولیه برای احداث جاده ای به طول ٢٠ الی ٢٥ کیلومتر، به دلایل گوناگون ازجمله کمبود وقت؛ تعجیل برای اجرای عملیات و جلوگیری از کشف منطقه نبرد ازطرف دشمن، تنها حدود ١٥ کیلومتر از جاده حدفاصل تپه سبز تا دیدگاه دوم به پایان رسید و از آنجا به بعد نیز به دلیل وجود زمین های محکم بین تپه های رملی، نیازی به وجود جاده تا دیدگاه سوم نبود و فقط قطعات کوتاه رملی (حداکثر ٢ کیلومتر) بین زمین ها را قابل استفاده و بهره برداری کردند. در کناره های این جاده برای جلوگیری از ریزش تپه های شنی روی جاده و حرکت رمل ها، با هزاران کیسه شن دیوارسازی شده بود.

سیدعلی بنی لوحی یکی از فرماندهان حاضر در منطقه عملیاتی درباره این جاده می گوید:

"جاده ای که توسط جهاد احداث شد، تقریباً نیمی از مسیر تا رسیدن به دیدگاه سوم را پوشش داد و در زمان انتقال گردان ها به عمق منطقه ما ناچار بودیم چندین کیلومتر پیاده در عمق از رمل ها عبور کنیم، برای همین، انتقال ادوات زرهی، بردن آمبولانس و نفربر برای حمل مجروحین و تأمین تدارکات و مهمات با مشکلات و سختی همراه بود. درهرصورت، آن چند کیلومتر راه سازی، خوب و مؤثر بود، ولی بخش دیگری در عمق منطقه نبرد همچنان بدون جاده باقی ماند. برای همین، شب عملیات ما مسیر را با فانوس روشن کردیم، به اعتقاد من، آن چند کیلومتر اول که جاده احداث شده، به نام "جاده ابوذر یا پیروزی" است و بقیه مسیر که با فانوس روشن کردیم باید به نام "جاده فانوس" از آن یاد کرد."

از دیدگاه ٢ تا دیدگاه ٣ که جاده سازی میسّر نشد، برای مشخص بودن امتداد مسیر و جلوگیری از گم شدن و انحراف خودروها و رزمندگان در شب، به فاصله هر ١٠٠ متر دستک های کوتاه چوبی و آهنی نصب و فانوس های کوچکی به آنها آویخته شدند و به این ترتیب مسیر مناسبی در عمق رمل ها و تقریباً موازی با امتداد جناح شمالی محل استقرار نیروهای دشمن به طول ١٠ کیلومتر ایجاد و امکان عبور نیروها؛ دورزدن متجاوزان و دستیابی سریع به پهلو و عقبه نیروهای اشغالگر فراهم شد. به همین دلیل، عده ای این مسیر مال رو را که در امتداد جاده پیروزی، ابوذر یا شهدا قرار داشت، جاده فانوس می نامند.

محسن رضایی فرمانده کل سپاه نیز درباره احداث این جاده که او را نیز امیدوار و دلگرم به پیروزی کرده بود، می گوید:

"بین این تپه های رملی که بغل [دست نیروهای] دشمن است، ما ١٥ کیلومتر جاده به وسیله جهاد سازندگی درست کردیم. البته از ١٥ کیلومتر تنها ٥ الی ٦ کیلومترش سخت بود، بقیه اش یک مقدار علفزار بود که می شد [افراد و خودروها از روی آن] تردد کنند، آن ٥ الی ٦ کیلومتر را هم جهاد درست کرد. بعد [شرایط فراهم شد و] ما دیگر می توانستیم از اینجا هم تانک بیاوریم و هم نفرات رزمنده را عبور دهیم."

به دنبال پیشرفت کار، ارزش واقعی احداث جاده در دل رمل های نفوذناپذیر بیشتر از گذشته نمایان شد؛ به گفته سرهنگ علی صیاد شیرازی ارزش نظامی چنین جاده ای معادل چند لشکر نیرو بود.

... حسین خرازی فرمانده تیپ١٤ امام حسین(ع) نیز درباره احداث جاده می گوید: "چندین مرتبه خودمان رفتیم، دیدیم که واقعاً پیاده روی مشکل بود، ولی ایشان (مسئول جهاد) به ما امید می داد و می گفت که جاده درست می کنیم و جاده درست شد. با کار خیلی خوب جهاد سازندگی جاده ای کشیده شد که جاده خیلی مرتب و مناسبی بود."

جاده پیروزی از تپه سبز تا دیدگاه دوم و چاه آب احداث شد و به دلیل محدودیت زمان و تجهیزات، ادامه آن تا دیدگاه سوم میسّر نشد. در انتهای جاده نیز یک باند هلیکوپتر برای استفاده یگان ها در حین عملیات احداث و محلی نیز برای واحد بهداری مهیا شد تا هم زمان با عملیات، به سرعت به وضعیت مجروحان عملیات رسیدگی و هم اینکه به وسیله ی آمبولانس یا هلیکوپتر امکان جابه جایی و تخلیه