مجدداً متذکر شد که ایران باید حاکمیت عراق بر رودخانه شط العرب [اروندرود] را بپذیرد. صدام به گروهی از نمایندگان کشورهای غیرمتعهد که از عراق بازدید می کنند گفت: هنگامی که مقامات ایرانی قادر شوند برای پایان دادن به جنگ تصمیم بگیرند، عراق خشنود خواهد شد. رئیس جمهور عراق گفت: عراق نه از روی وحشت که در احترام به اصول عدم تعهد، آتش بس را فوراً خواهد پذیرفت و ملت ایران را محترم خواهد شمرد. صدام بار دیگر متذکر شد که ایران باید مرزهای بین المللی عراق را به رسمیت بشناسد. رئیس جمهور عراق مکرراً گفته است که ایران باید کنترل عراق بر شط العرب [اروندرود] را به رسمیت بشناسد.»[١]

صدام حسین همچنین در بخش دیگری از این سخنرانی که نیویورک تایمز آن را منتشر کرده است، از عملکرد هیئت های صلح انتقاد و آنها را به فعالیت درجهت مخالف اهداف موردنظر متهم کرد. به نوشته این روزنامه، صدام حسین مجدداً برای چندمین بار خواستار خاتمه جنگ شده و به ایران پیشنهاد صلح داده است. این روزنامه می افزاید: صدام حسین در سخنرانی خود در کنفرانس وزیران کار کشورهای عضو جنبش عدم تعهد مدعی شده است که برخی از اعضای گروه های میانجیگری که تابه حال برای شرکت در مذاکرات صلح بین تهران و بغداد در رفت وآمد بوده اند، عملاً درجهت مخالف اهداف عنوان شدة خود قدم برداشته اند و به جای درنظرداشتن منافع ایران و عراق، به منافع دیگران خدمت کرده و غالباً در امر ایجاد صلح سستی و اهمال ورزیده اند.[٢]

بنا بر گزارش منبع دیگری که به متن کامل تر سخنان رئیس جمهور عراق دسترسی داشت، صدام حسین در مروری کلی بر مأموریت هیئت های صلح، با اشاره به گزارش یک هیئت صلح مأمور ازطرف کشورهای عضو جنبش عدم تعهد، از عملکرد این هیئت انتقاد کرده است. این منبع نوشته است: «با چشم پوشی از کلیه دشمنی هایی که ایران برعلیه کشور ما مرتکب شد، مقامات ایران باز مسئله پیشنهاد صلح را که ازسوی ما [مطرح] می شود رد می کنند و آن را دلیل بر ضعف ما می دانند و فکر می کنند که باید به جنگ ادامه بدهند و این کار را انجام می دهند. پس خود شما قضاوت کنید که این چه نیرویی است که این افکار را به وجود می آورد. این نیرو چه داخل منطقه باشد و چه خارج، کلاً خیر و صلاح ایران و عراق را نمی خواهد و این نیرو از این جنگ بهره های فراوان سیاسی یا اقتصادی می برد و بعد از جنگ نیز خواهد برد. هیئتی از کشورهای غیرمتعهد تشکیل شد که به ایران و عراق سفر کرد. سخنی از عراق شنید و سخنی نیز از ایران. هیئتی نیز از کنفرانس اسلامی در طائف تشکیل شد که به تهران و بغداد سفر کرد. نماینده ای از سازمان ملل متحد که پالمه باشد نیز آمد، ولی کدام یک از اینها واقعیت را به مردم گفتند؟ و نیز کدام یک از اینها واقعیت را آن طور که مطلع شده بودند، به سازمان هایی که آنها را فرستاده بودند، گفتند؟ بی پرده می توانم بگویم که احیاناً سهل انگاری هایی، شاید هم عمدی، از آن نماینده یا دیگری احساس می شود که اسم

[١] خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره٢٧١، ٢٦/٩/١٣٦٠، ص٤، بیروت - خبرگزاری یونایتدپرس، ٢٣/٩/١٣٦٠.

[٢] خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره ٢٧٢، ٢٧/٩/١٣٦٠، ص٦، واشنگتن - خبرگزاری پارس، ٢٦/٩/١٣٦٠.