تصاویری از پل های شناور برروی رود کارون بخش اصلی تبلیغات جنگی عراق را تشکیل می داد و جای تعجب نیست که عراق در اقدامی تلافی جویانه، لوله های نفتی ایران را که به ترمینال جزیره خارک، عمده ترین مرکز صدور نفت، منتهی می شود، بمباران نماید. با درنظرگرفتن اینکه ٧٠ درصد صادرات نفت ایران که حدود ٠٠٠,٥٠٠ بشکه در روز است، ازطریق جزیره خارک انجام می گیرد، هرگونه وقفه در این امر بر مشکلات کنونی اقتصادی کشور شدیداً خواهد افزود.

... هرچند هواپیماهای ایران از زمان شروع جنگ، دو بار اشتباهاً پاسگاه های مرزی میان کویت و عراق را بمباران کرده اند، لیکن باید نقش اساسی کویت را در حمایت از تلاش های جنگی عراق مدنظر داشت. دولت ایران کراراً به کشورهای دیگر هشدار داده است که خود را درگیر جنگ ننمایند، لیکن این هشدارها وقفه ای در جریان ارسال کمک های مالی و جنسی که ازطریق کویت به عراق می رسد، ایجاد نکرده است.

کمک مالی به عراق از ٦ ماه پیش اهمیت روزافزونی یافته است. پرزیدنت صدام که تصمیم دارد اجازه ندهد جنگ برنامه های عظیم عمرانی عراق را متوقف سازد، تقاضای وام هایی تا میزان ١٤ میلیارد دلار نموده است. در اواخر ماه آوریل، کویت اعطای ٢ میلیارد دلار وام ده سالة بدون بهره به عراق را مورد تصویب قرار داد. گفته می شود از آن زمان به بعد، کویت یک و ٥/١ میلیارد دیگر، عربستان سعودی ٥ میلیارد و امارات متحدة عربی و قطر جمعاً ٥/١ میلیارد دلار کمک مالی به عراق نموده اند. درصورتی که عراق بخواهد باردیگر دست به عملیات تهاجمی بزند، پیروزی یا شکستش کم و بیش منوط به اراده تأمین کنندگان اسلحه می باشد و امکان دارد که آقای صدام حسین پیش از پایان سال جاری مجدداً دست نیاز خود را برای دریافت ٤ میلیارد دلار باقیمانده دراز نماید. اگر تحقیرآمیز نباشد، لااقل بسیار ناراحت کننده است که رهبر عراق کاسه گدایی در دست، به سراغ رژیم هایی برود که از لحاظ ایدئولوژیکی تأییدشان نمی کند و حتی در بعضی موارد آنها را در مشکلات داخلی کشورش شریک می داند. تنها موردی که هر دو کشور عراق و ایران در آن وجه اشتراک کامل دارند، خصومت نسبت به سیاست جاری تولید نفت عربستان سعودی و نسبت به حمایت کویت، امارات متحده عربی و قطر از این سیاست می باشد.

دولت های بغداد و تهران با درنظرگرفتن آسیب پذیری شدید نظامی ٣ کشور فوق الذکر به آنها اعتراض نخواهند کرد و به طور قطع از آشفتگی ای که در دولت ریگان درمورد فروش هواپیماهای مدرن مجهز به رادار به عربستان پیش آمده، خشنود هستند. ایران و عراق از بروز هرگونه بیم و هراسی در جهان صنعتی که ممکن است قیمت های نفت را افزایش دهد، شادمان خواهند شد.

مع ذلک، با توجه مجدد به جنگ، قابل تردید است که هیچ یک از دو دولت آن قدرها احساس عجز و ناامیدی کند که بخواهد مخاطره نموده و موازنه ظریف ١٢ ماه گذشته بین ابرقدرت ها را برهم بزند.

عدم قبول مسئولیت حمله به تأسیسات نفتی کویت توسط دولت تهران، حکایت از آن دارد که در این برهه از زمان، هیچ یک از طرفین مایل به گسترش جنگ نیستند، لیکن تا زمانی که جنگ ادامه دارد، خطر به حال خود باقی است و اگر جنگ تشدید شود، مطمئناً وخیم تر نیز خواهد شد.»[١]

[١] اداره کل مطبوعات خارجی وزارت ارشاد اسلامی، بررسی مطبوعات جهان، شماره ١٠٨، ٢١/٨/١٣٦٠، صص ٢٧ - ٢٥، به نقل از روزنامه فایننشال تایمز، ١٢ اکتبر ١٩٨١.