که یکی از فرماندهان [شجاع و مبتکر جهاد سازندگی] در منطقه جنوب بود - به [عمق منطقه] تپه های رملی رفت و یک نگاهی کرد. وقتی برگشت با یک تیم به سمت تپه رفتند و گفتند که ما حاضریم توی تپه های رملی راه بسازیم، چراکه پیاده توی رمل ها نمی شد راه رفت و کار بسیار دشواری بود."

دسترسی به اطلاعات جدید از وضعیت زمین منطقه، فکر احداث جاده را تقویت کرد و کار عملاً وارد مرحله جدیدی شد.

روایت بابانظر، فرمانده محور الله اکبر سپاه پاسداران، از جریان توجیه و تأکید حسن باقری به نیروهای جهاد سازندگی برای احداث جاده در ارتفاعات پیچ درپیچ رملی از این قرار است: "حسن باقری [و من] همراه دو نفر از مسئولین جهاد [به عمق ارتفاعات رملی منطقه و در حوالی چاه آب] رفتیم. آنها گفتند: به شرط آوردن خاک از جای [رُس و سفت] دیگر، می شود [در میان تپه های رملی] جاده زد. برای حفظ حریم جاده از حرکت شن به مقداری لیف خرمای لخت کرده نیاز داریم."

چنانچه ایده خلاقانه ای مورد پسند قرار نگیرد و اجرا نشود، هیچ گاه به ارزش آن پی برده نخواهد شد. بنابراین، ارزش ایده نو، به اجرای آن است.

در آن زمان، جلسه ای در ستاد جهاد سازندگی سوسنگرد تشکیل شد، محمدتقی رضوی، از مسئولان طراز اول این ستاد، به اختصار توضیحاتی درباره عملیات آتی رزمندگان داد و با تأکید بر اهمیت احداث جاده، ضمن بیان توان جهاد سازندگی خراسان - ازنظر امکانات و تجهیزات و نیروی متخصص - به طور رسمی و صریح آمادگی جهاد سازندگی خراسان را برای احداث جاده اعلام کرد. این پیشنهاد در عین ناباوری با استقبال فرماندهان ارتش و سپاه مواجه شد. در این جلسه همچنین بر ضرورت تشکیل ستاد مشترکی از جهاد خراسان، ارتش و سپاه در سوسنگرد برای ایجاد وحدت رویه و هماهنگی های لازم درباره عملیات مهندسی تأکید شد.

... دراین باره فتح الله جعفری، فرمانده وقت گردان های زرهی سپاه در عملیات طریق القدس، می گوید: "منطقه را بازرسی کردیم، جهاد باید از [تپه های] الله اکبر تا منطقه ای به نام چاه آب، ١٥ کیلومتر جاده احداث می کرد که در عملیات نقش مؤثری داشت. برادر حسن (باقری) مسئولین جهاد را به منطقه برد تا نسبت به محل جاده در رمل ها توجیه کند."

با این اوصاف، موضوع احداث جاده که کلید و راهکار اصلی ورود به منطقه شمالی عملیات محسوب می شد، در دهه دوم آبان ١٣٦٠ با جدیت بیشتری دنبال شد؛ طول تقریبی و مسیر آن مشخص شد و مسئولان جهاد و فرماندهان عملیات چندین بار روی تپه های رملی و ارتفاعات منطقه حضور یافتند و در جریان کامل امر قرار گرفتند.

سرانجام، واحد پشتیبانی جنگِ جهاد سازندگی اعلام کرد که با بهره گیری از امکاناتش و با حداکثر سرعت جاده موردنظر را احداث خواهد کرد تا در حرکت خودروها و تانک ها مشکلی پیش نیاید. جهاد سازندگی با پذیرش مسئولیت خطیر احداث جاده پیروزی، خود را در معرض آزمون بزرگی قرار داد، چون موفقیّت یا شکست نبرد در گرو چنین اقدامی نهفته بوده و این کار تنها باوجود مردان دوران سخت و اراده های پولادین امکان پذیر شد.

اولین اقدام جهاد برای احداث جاده، شناسایی دقیق رمل های شحیطیه بود. برای انجام دادن این مهم، تیمی به سرپرستی مهندس محمد طرحچی به منطقه اعزام شد.

طرحچی با همکاری تعدادی از برادران ارتشی و سپاهی، با اسب، عملیات شناسایی را از کنار رود کرخه شروع کردند و همه تپه های رملی تا اطراف تنگه چزابه و پشت شهرستان (بستان) را زیر پا گذاشتند. عملیات شناسایی یک شبانه روز طول کشید؛ منطقه کاملاً شناسایی و ابتدا و انتهای جاده و عوارض طبیعی منطقه مشخص شد. این جاده از تپه های رملی و تنگه صعده عبور می کرد و به پشت دشمن می رسید.

مهندس علی آبادیان یکی از افراد مؤثر جهاد سازندگی سمنان دراین باره می گوید:

"بعد از اینکه طرح جاده رملی ریخته شد و بعد از بررسی های زیاداز طرف فرماندهان محترم، گفته شد که ما یک جاده در منطقه رملی می خواهیم تا بتوان از روی آن مهمات و مجروحین را جابه جا کرد. یکی از برادران ابتدا پیشنهاد استفاده فرش باتلاق را داد، ولی از این فرش یک بار بیشتر نمی توان استفاده کرد، چراکه بعد از آن سوراخ می شد؛ به همین خاطر، این پیشنهاد منتفی شد. طرح دوم این بود که از تراورس ها به عنوان راه عبور استفاده شود و در هر ١٠٠ متر یک پارکینگ ایجاد شود که این پیشنهاد هم به خاطر اینکه