جهت غیر مهم خواند که برای نیروهای جمهوری اسلامی جنبه راهبردی نداشت. در این گفتار که در جای جای آن نارضایتی پنهان از آزادسازی بوکان به دست نیروهای خودی به چشم می خورد، با ارائه اطلاعات غیر واقع یا اغراق در اطلاعات داده شده، سعی شده است از آثار روانی این شکست کاسته شود. این رادیو گزارش داد: «برخلاف ادعای بلندگوهای تبلیغاتی رژیم نه صدها، نه ده ها و نه حتی یک قبضه سلاح سنگین و سبک از پیش مرگان به جای نمانده و از آنها گرفته نشده است. این حقیقت را هم تمامی افراد نیروهای سرکوبگر و فرماندهان آنها و هم سردمداران رژیم ارتجاعی به خوبی می دانند که پیش مرگان ما به هنگام عقب نشینی از بوکان، حتی یک فشنگ هم از دست ندادند، دلیل این کار کاملاً روشن است، ستاد فرماندهی پیش مرگان حزب باتوجه به این مسئله که منطقه بوکان برای نیروهای سرکوبگر یک منطقه استراتژیکی به حساب نمی آید و ایجاد درگیری ها در اطراف این شهر ازطرف نیروهای سرکوبگر، صرفاً برای سرگرم نگاه داشتن پیش مرگان و تحلیل بردن قدرت رزمی و... صورت می گیرد، هیچ گاه درصدد برنیامد که شمار مدافعین بوکان را در دو جهت شهرهای سقز و میاندوآب، از حدود دو شاخه پیش مرگان زیادتر کند. دفاع از شهر بوکان، تنها جنبه سمبولیک داشت لیکن در عمل پیش مرگان خلق [کرد با حفظ شهر در عمل،] شگفتی فرماندهان خود را فراهم آوردند. مدت دو سال بود که نیروهای ارتش و سپاه در شهرهای سقز و بوکان برای اجرای نقشه تسخیر بوکان آماده می شدند. در ستاد ارتش، در ستاد لشکر٦٤، در ستاد لشکر٢٨ کردستان و تیپ سقز مدام صحبت از این بود که چگونه جادة ٣١ کیلومتری سقز تا بوکان را طی نمایند و به دژ تسخیرناپذیر بوکان برسند. با آگاهی به این مسئله که شش ماه بود نیروهای ارتش و پاسداران در ١٥ کیلومتری بوکان مستقر بودند، پس از چندی با حملات نیروهای زرهی که از حمایت هلیکوپتر و فانتوم نیز برخوردار بودند، [به بوکان حمله می کرده و] هر بار شکست می خوردند و عقب می نشستند، سرانجام جناب [صیاد] شیرازی فرمانده سابق لشکر٦٤ و فرمانده کنونی نیروی زمینی، ... تصمیم به تسخیر بوکان گرفت و از همه جا کمک گرفت. از لشکر خراسان، از پادگان مراغه، از پادگان عجبشیر، از لشکر٢٨ کردستان، از افراد بسیج، از سپاه پاسداران حتی از جاش ها و جوانمرد ها کمک دریافت کرد و بالاخره هفته گذشته، نیروهای تحت فرمان جناب فرمانده نیروی زمینی از سه جهت به سوی بوکان به حرکت درآمدند.

ستونی که از جاده خاکی میاندوآب پیشروی را آغاز کرده بود، به دست پیش مرگان نیروی پیشوا تارومار گردید. از این ستون در حدود ٧٠ نفر کشته و تعدادی نیز زخمی شدند، چندین دستگاه خودرو، تانک و نفربر آنها منهدم شد و مقادیر زیادی از مهمات آنها به دست پیش مرگان و نیروی مقاومت ملی افتاد. ستون دیگر که تنها با عده ای درحدود یک صد نفر از پیش مرگان روبه رو بودند، پس از ٦ شبانه روز [درگیری] و با تحمل تلفات سنگین ازجمله [انهدام] یک تانک، [سقوط] یک هلیکوپتر و چندین ده نفر کشته و زخمی خود را به بوکان رساندند. این، درواقع شکست