ادامه وضعیت روزهای گذشته در منطقه عملیاتی مطلع الفجر و فشار مداوم و پیوسته عراق برای بازپس گیری شیاکو، فرماندهان خودی را به چاره جویی و یافتن راهی برای کاستن از فشار ارتش عراق به این منطقه واداشت. ازجمله این تدابیر، تلاش دوباره در تنگ کورک و تنگ قاسم آباد بود تا با کشاندن بخشی از توان ارتش عراق به شرق منطقه عملیات و به نوعی تهدید عقبه دشمن در جاده گیلان غرب به قصرشیرین، تاحدی از فشار دشمن در شیاکو[١] کاسته شود. براین اساس، قرار شد دو سازمان مستقل در این منطقه وارد عمل شوند، بدین ترتیب که نیروهای سپاه همدان در تنگ کورک و کوه برآفتاب و یک گردان از سپاه تهران نیز در تنگ قاسم آباد عمل کنند.[٢] همچنین ١٥٠ نفر از نیروهای سپاه کرمانشاه و گیلان غرب نیز به عنوان احتیاط منظور شدند.[٣]

براساس چنین تصمیمی نیروهای سپاه همدان از ساعت ٤:٤٥ بامداد با اعلام رمز، عملیات پیشروی به سمت کوه برآفتاب را آغاز کردند و با رعایت غافلگیری کامل در زمانی حدود ٣٠ دقیقه و تا قبل از روشنایی هوا موفق شدند ٣ تیغه این کوه را که با فاصله های ٧٠ تا ٨٠ متری از هم قرار داشت، به تصرف درآورده، بلافاصله به تحکیم مواضع تصرف شده بپردازند.[٤]

در مانور پیش بینی شده بود که این نیروها حداقل ٢٤ ساعت مواضع خود را حفظ کنند تا

[١] ^ حمله های مکرر هرروز عراق و تصمیم قاطع برای بازپس گیری مناطق ازدست رفته و ترمیم رخنه ایجادشده در خط تماس، قبل از این عملیات همچنان ادامه داشت. وضعیت خط خودی نیز به گونه ای بود که نیروهای مستقر در شیاکو عقبه مطمئنی نداشتند و عراق از سه جهت به آنها فشار می آورد و درصدد بود محاصره این نیروها را کامل کند. (سیدیعقوب حسینی و محمد جوادی پور، ارتش جمهوری اسلامی ایران در هشت سال دفاع مقدس، جلد٥، تهران: سازمان عقیدتی - سیاسی ارتش، ١٣٧٣، ص٢٥٨.)

[٢] احضار نیروهای سپاه همدان با آغاز عملیات مطلع الفجر انجام شده بود و اقداماتی همچون جابه جایی، استقرار و شناسایی یک هفته طول کشید.

[٣] حسن سجادی پور، حماسه تنگ کورک، قم: نسیم حیات، ١٣٨٤، صص ٥٤ - ٤٧.

[٤] همان، صص ٦٩ - ٦٧.