در شرایطی که جنگی تمام عیار با پیامدهای ناگوار سیاسی، اقتصادی و... بر کشور تحمیل شده است، برخی ناظران خارجی باوجود پایداری و ثبات ایران، تحلیل هایی می کنند که نشان دهندة درک غلط آنها از انقلاب اسلامی است. این افراد اخیراً برای فرار از قبول واقعیت توانمندی و قدرت مسئولان و مردم ایران در حفظ نظام و پیشبرد کشور، حزب توده را دستاویز تحلیل های خود قرار داده اند. چند روز پیش (٢٥/٨/١٣٦٠)، مجله امریکایی تایمز درخصوص وجود افراد وابسته به حزب توده در ارکان کشور و تأثیر آنان در کشورداری مطلبی نوشته بود. به دنبال این روزنامه، امروز نیز روزنامة جنگ (چاپ پاکستان)، که یکی از روزنامه های پرشمار این کشور است، و روزنامه فیگارو (چاپ پاریس)، دراین باره قلم فرسایی کرده و از قدرت افسانه ای حزب توده در مناسبات اداری ایران سخن گفته اند. روزنامة جنگ دراین باره نوشته است:

«حزب توده طرف دار شوروی در ایران، تاکنون از چنین آزادی ای برخوردار نبوده که طی ٣ سال انقلاب به دست آورده و اکنون اعضای برگزیده این حزب پست های حساسی را در دست گرفته اند و تعداد کثیری از آنها در نیروهای مسلح و دیگر سازمان ها مشغول به کارند. در زمان شاه، آنها مورد سرزنش وی واقع می شدند، اما اکنون با اینکه ظاهراً در سطوح بالای مملکت جای ندارند، نقطه نظرها و خط مشی سیاسی شان در سطوح بالای کشور به اجرا درآمده و حتی در پست های وزارتی هم نفوذ پیدا کرده اند.

به همین ترتیب در رسانه های گروهی، دادگاه ها، مدارس اسلامی و سپاه پاسداران انقلاب نیز نفوذ کرده اند. مهدی بازرگان، نخست وزیر اسبق، سعی بر محدودکردن فعالیت این حزب داشت، اما تلاش وی دراین زمینه ناموفق ماند. باوجوداینکه مردم ایران از این حزب پشتیبانی نمی کنند، اما این حزب دارای ٥٠ الی ٧٠ هزار نفر عضو فعال و منظم می باشد. هیچ یک از احزاب در غرب آسیا مانند حزب توده چنین منظم و سازمان یافته نمی باشند و درحال حاضر این حزب عجله ای برای به دست گرفتن قدرت ندارد. طبق گفته یک عضو برجسته این حزب، ما ٥٠ سال برای نجات از حکومت شاه در تکاپو بوده ایم و اکنون حاضریم که ٥٠ سال دیگر نیز برای به دستگیری قدرت تحمل کنیم.

به هرحال، ایرانیان وطن پرست همواره در این فکر هستند که هرچه زودتر خود را از چنگ طرف داران این حزب برهانند.»[١]

روزنامه فیگارو (چاپ پاریس) نیز دراین باره نوشته است:

«علی رغم ابراز انزجار آشکار [امام] خمینی به خاطر لامذهب بودن حزب کمونیست [توده]، این حزب همچنان در راه نفوذ به درون قدرت اسلامی کوشش می کند. انسان از خود می پرسد که چه دلیلی موجب شده که چنین اتحادی ازطرف [امام] خمینی پذیرفته شود، اتحادی که حتی ازنظر منطق خود آنها کاملاً غیرطبیعی است...[٢] وقایع گذشته نشان می دهد که در مناطق مرزی بین ایران و شوروی تاکنون دو بار در سال ١٩٢١ و ١٩٤٥، حزب کمونیست توده با تلاش بسیار سعی کرده تا کادر خود را که به صورت اسلامی درآورده بود، باعجله در آن مناطق

[١] اداره کل مطبوعات و رسانه های خارجی وزارت ارشاد اسلامی، نشریه بررسی مطبوعات جهان، شماره ١٢٤، ٢٩/٩/١٣٦٠، ص٦١.

[٢] سه نقطه در متن سند است.