به موازات استمرار کار احداث جاده، به حفظ و نگهداری آن و جلوگیری از ریزش شن های روان و ممانعت از تخریب جاده توجه بسیار شد و مشخص گردید که برای این کار نیز باید تمهیدات ویژه ای اندیشیده شود که باتوجه به خلاقیت و ابتکارعمل رزمندگان اسلام به خصوص جهادگران، این کار نیز امکان پذیر و عملی شد. در این راه، یاری و حضور مردم به منظور تحقق ایده های مبتکرانه جهادگران دامغان نقش بسزایی داشت.

دست اندرکاران برای تهیه گونی و ایجاد دیوار از همه امکانات مردمی در سطح استان کمک خواستند و با استفاده از گونی های جمع آوری شده در کناره های جاده احداث شده، برای جلوگیری از ریزش تپه های شنی روی جاده و حرکت رمل ها، با هزاران کیسه شنِ دیوارسازی شد. نیروهای رزمنده و مهندسی و جهاد توان مقابله با ازهم گسیختگی جاده را نداشتند. فرماندهان بار دیگر دست نیاز به سوی مردم دراز کردند و باز مردم بودند که چاره ساز شدند و صحنه های به یادماندنی دیگری خلق شد.

برای مهار حرکت طوفان های شن و بادهای موسمی، در نمازجمعه اهواز و سوسنگرد از مردم خواسته شد که به یاری رزمندگان بشتابند. مردم با عشق و شوری وصف نشدنی در یک بعدازظهر با همت و همه وجود، نی های کنار رودخانه کرخه را به محدوده جاده حمل کردند و در سمتی که باد می وزید کار گذاشتند تا رمل ها مهار شود.

... اتخاذ چنین تصمیم هایی سبب تسهیل جریان اجرایی جاده شد. تانکرهای آب، جاده را آب پاشی می کردند. با این عمل، رمل ها سفت و محکم می شدند و بعد از آن کمپرسی ها خاک را - که بیشتر از جنس رس بود - بر سطح جاده تخلیه می کردند و بعد از آن غلطک ها با کوبیدن خاک رس جاده را تثبیت و برای تردد آماده می کردند و در مکان هایی که بستر جاده بیش از اندازه سست بود، ابتدا به وسیله تورهای سیمی، جاده را می پوشاندند و روی آنها خاک رس پهن می کردند و سپس خاک را می کوبیدند تا سفت شود.[١] با این اوصاف، وضع جاده احداث شده این گونه بود: "عرض جاده ابوذر به ٧ متر می رسید که به ارتفاع ٥٠ سانتی متر خاک ریزی می شد و بعد از کوبیدن ارتفاع جاده به ٣٠ سانت کاهش پیدا می کرد. به علت کم عرض بودن جاده، کمپرسی ها قادر نبودند در جاده مانور بکنند و ناچار بودند با دنده عقب به جاده آمده و پس از تخلیه بار خود برگردند."

کار احداث جاده اتفاقی نادر بود که توجه همه را به خود جلب و همه نگاه ها از فرماندهان تا نیروهای شناسایی را معطوف خود کرده بود و همگان با شور و شعف خاصی مراحل گوناگون آن را دنبال می کردند.

... قرارگاه به طور مداوم پیشرفت کار جاده را پیگیری می کرد و همه بی صبرانه منتظر بودند تا ساخت آن تمام شود. درعین حال، برای اینکه دشمن به احداث این جاده حساس نشود، بیشتر کار ساخت آن در شب انجام و در روز مسیر احداث شده استتار می شد تا دشمن با گرفتن عکس هوایی از منطقه یا ازطریق هلیکوپترهای گشتی شناسایی، نتواند به وجود آن و به خصوص به جهت تک رزمندگان اسلام پی ببرد.

نصرت الله میری از مسئولان اجرایی این جاده درباره مشکلات حفاظتی احداث جاده می گوید که: "اینجا [تپه های رملی] خیلی خلوت، آرام و بی سروصدا بود. وقتی کمپرسی خاک خالی می کرد، صدای باز و بسته شدن درِ آن زیاد بود. با بلندشدن سروصدای زیاد آن ما هر لحظه احتمال لورفتن کار جاده سازی محور شمالی کرخه را می دادیم."

جاده نقشی حیاتی برای عملیات داشت. ضمن اینکه به دلیل محدودیت زمانی، شرایط لازم برای انجام دادن کار به طور عادی فراهم نبود، زیرا اگر رزمندگان زودتر اقدام به احداث جاده می کردند، دشمن در پروازهای شناسایی اش با تهیه عکس هوایی به موضوع حساس می شد و محور شمالی عملیات لو می رفت.

صبح روز جمعه ٦ آذر ١٣٦٠، بعد از حدود سه هفته فعالیت مداوم برای جاده سازی در محدود ه تپه سبز تا محدوده دیدگاه اول، فرماندهان سپاه و ارتش و فرماندهان و افسران قرارگاه کربلای١ از جاده پیروزی

[١] ی امان پور از نیروهای جهاد سازندگی شهر سمنان در عملیات طریق القدس، مندرج در صفحه ٦٧ کتاب جهاد سازندگی خراسان در دفاع مقدس چنین آمده است: «به محض رسیدن به رمل ها ما آنها را مسطح می کردیم و بلدوزر و گریدر به کار می بردیم، بعد کمپرسی ها خاک رس می آوردند.»