موجود در منطقة ابوچلاچ و مقر فرماندهی تیپ٢٦ را به تصرف درآوردند. که درنتیجه آن سیستم فرماندهی دشمن به هم ریخت. در جنوب این منطقه نیز نیروهای سپاه از محور کرانه های کرخه و جاده آسفالته سوسنگرد - بستان برای تصرف و پاک سازی منطقه موردنظر و تصرف بستان وارد عمل شدند. فرماندهان عراقی که عقبه آنها ازطرف چزابه و پل های موجود در منطقة ابوچلاچ بسته شده بود، تصمیم بر تقویت و حفظ پل سابله در جنوب منطقه درگیری گرفتند تا با حفظ آن پل ها امکان خروج امکانات و نیروهای بستان را فراهم کنند، ولی تلاش نیروهای ٢٥ کربلا و تیپ٢ لشکر١٦ زرهی این مقاومت را درهم شکست و نیروهای خودی توانستند با حدود ٩ کیلومتر پیشروی و پاک سازی، شهر بستان را به تصرف درآورند و بدین ترتیب، علاوه بر زمین های شمالی رودخانه کرخه که روز گذشته آزاد شده بود، منطقه حدفاصل رودخانه کرخه و سابله نیز آزاد شد.

در این روز نیروهای عراقی در محور سویدانی - دغاغله و همچنین چزابه، ٢ پاتک سنگین انجام دادند که هر دوی آنها دفع شد. این پاتک ها در روز بعد به خصوص در محور تنگه چزابه نیز ادامه یافت که با واردآمدن تلفات فراوان به نیروهای مهاجم پایان یافت.

در آخرین ساعات روز دوازدهم آذرماه واحدهای شنود پیام هایی از یگان های عراقی دریافت کردند که از آماده باش یک یگان عراقی برای حمله به مواضع نیروهای ایرانی حکایت می کرد، ولی محل اجرای مانور یگان عراقی نامشخص بود. در اولین ساعات روز سیزدهم سمت تک عراقی ها کشف و عبور آنان از پل رودخانة سابله برای ورود به منطقة شمال سابله مشاهده شد. با پیش آمدن این وضعیت نیروهای موجود در منطقه به مقابله با نیروهای عراقی برخاستند و باوجود غافلگیری اولیه، با کمک آتش دقیق توپخانه توانستند آن بخش از نیروهای دشمن را که از پل سابله به سمت شمال عبور کرده بودند، منهدم و مجبور به عقب نشینی کنند و در ادامه، نیروهای خودی با هدف قراردادن چندین تانک و نفربر مهاجمان در روی پل، امکان عبور آنها را به سمت شمال قطع کردند و سپس با پیشروی به سمت جنوب پل سابله، به پاک سازی منطقه پرداختند و پس از ٤ ساعت در شمال همان پل مواضع ایجاد کردند. ٢٢ روز پس از آزادسازی شهر بستان و درحالی که فرماندهی سپاه پاسداران یک طرح عملیاتی برای آزادسازی منطقه بین رودخانه سابله و نیسان آماده کرده بود، ارتش عراق در یک اقدام ازپیش طرح شده نیروهای خود را از این منطقه عقب برد. وسعت منطقه ای که عراقی ها از آن عقب نشینی کردند بیشتر از محدوده ای بود که نیروهای ایرانی آن را در عملیات اصلی هشتم آذرماه آزاد کرده بودند. کارشناسان نظامی بر این باورند که نداشتن مزیت نظامی، نیاز به پدافند و مهم تر از همه در محاصره بودن منطقة موردنظر، عراق را بر آن داشت بدون صرف هزینة گزاف برای حفظ این منطقه آن را تخلیه کند، زیرا این منطقه از غرب به هورالعظیم و از شمال و شرق به نیروهای خودی منتهی می شد و امکان تردد و پشتیبانی نیروها فقط از جنوب میسر بود.