براساس مباحث و آخرین شناسایی هایی که از منطقه تحت اشغال نیروهای عراقی انجام شده بود، طرح مانور عملیات "طریق القدس" باتوجه به پیشنهاد سپاه در استفاده از منطقه رملی برای رسیدن به عقبه های دشمن با تغییراتی نسبت به طرح اولیه شکل نهایی خود را یافت.[١]

در این طرح، عبور از منطقة رملی و دورزدن رده های پدافندی دوم و سوم دشمن در عمق جبهة نبرد به عنوان تاکتیک ویژة عملیات تعیین شده است. براین اساس، در محور شمالی، حمله در قالب "تکِ احاطه ای یک طرفه" از مسیر تپه های الله اکبر به سمت تنگة چزابه و تپه های نَبَعه، به عنوان محور تلاش اصلی در طرح عملیاتی، صورت می گیرد. در محورهای میانی[٢] و جنوبی[٣] نیز با توجه به نحوه استقرار نیروهای دشمن و نوع استحکامات و موانع ارتش عراق نیروهای خودی ناگزیر به اجرای "تکِ جبهه ای" هستند که این امر بر دشواری عملیات در این محور می افزاید[٤]. براین اساس، «سپاه پاسداران اعلام کرد که آمادگی دارد تا با استفاده از نیروهای پیاده بسیجی، به جناح دشمن تک نماید. پس از بحث و تبادل نظر چنین تصمیم گرفته شد تا یک نیروی مرکب از یک تیپ زرهی ارتش و یک تیپ پیاده سپاه به خطوط مقدم دشمن در شمال کرخه تک نمایند و پس از رخنه در آن و ایجاد شکاف در این خط، رزمندگان تیپ

[١] براساس طرح مانور اولیه، هجوم به مواضع عراق در شرق شهر بستان (در محور دهلاویه - سابله) تلاش اصلی و اقدام در محورهای شمال رودخانه کرخه تلاش پشتیبانی موردنظر فرماندهان بود، اما به مرور و باتوجه به نتایج شناسایی ها که نشان دهنده مواضع مستحکم و هوشیاری عراق در محور سابله (شرق بستان) و اهمیت حفظ این شهر برای ارتش عراق بود و از سوی دیگر شیوه آرایش دشمن که از باورنداشتن دشمن به امکان عبور نیروهای ایرانی از منطقه رملی شمال منطقه عملیات حکایت می کرد، با جمع بندی فرماندهان برای تغییراتی در مانور موافقت شد و به پیشنهاد سپاه پاسداران، منطقه رملی غرب تپه های الله اکبر محور اصلی عملیات انتخاب گردید تا علاوه بر غافلگیری دشمن، عقبه اصلی عراق نیز در منطقه تنگة چزابه بسته شود. (ضمیمه دارد)

[٢] محدوده جاده سوسنگرد - بستان

[٣] محدوده بین رودخانه های کرخه و نیسان

[٤] حسین علایی، روند جنگ ایران و عراق، جلد اول، تهران: نشر مرز و بوم، چاپ اول١٣٩١، صص ٣٨٠ - ٣٧٩.