خلاق سپاه را در مقابل تفکرات کلاسیک ارتش تقویت و تثبیت کرد. ضمن اینکه بر ضرورت دستیابی به نیروهای احتیاط ارتش عراق در منطقه عملیاتی طریق القدس تأکید شد. براین اساس، تصمیم گیرندگان جنگ با تصویب و تثبیت کلیات طرح پیشنهادی سپاه عملاً کار تجزیه وتحلیل و بررسی این طرح را آغاز کردند. اختلاف نظر و بحث عمده دربارة محور شمالی رودخانه کرخه بود؛ زیرا بیشتر فرماندهان ارتش با اجرای عملیات در این محور به دلیل رملی و صعب العبوربودن دامنه تپه های الله اکبر موافق نبودند و دلایل مخالفت آنان، وجود مواضع مستحکم دشمن در این محدوده بود. در مقابل، فرماندهان سپاه باوجود وضعیت بسیار بد راه های عبوری این محور، بر ضرورت گذشتن از این محور پافشاری می کردند و معتقد بودند که دشمن پیش بینی نمی کند که نیروهای ایرانی از این محدوده عبور کنند. براین اساس، فرماندهان سپاه در جریان طراحی عملیات، عمل در محور شمال کرخه را به عنوان تاکتیک ویژه عملیات و رمز موفقیت آن در نظر گرفتند که درواقع عبور از منطقه رملی و دورزدن رده های دوم و سوم دشمن در عمق بود.

درحقیقت، تجربه عملیات ثامن الائمه(ع) و ویژگی های منحصربه فرد حسین خرازی، مصطفی ردانی پور، عباس کردآبادی و ده ها فرمانده کارکشته مجموعه تیپ١٤ امام حسین(ع) و ٣٤ امام سجاد(ع)، مهم ترین عامل در انتخاب این "تاکتیک ویژه" بود. "خودباوری، دین باوری و خداباوری" با توسل به اهل بیت(ع)، عواملی بودند که سبب شدند یاران امام خمینی با بهره گیری از آنها به بیشترین توانمندی برای اجرای موفقیت آمیز عملیات دست یابند؛ چیزی که حضرت امام(ره)، با عنوان "بازگشت انسان به فطرت و هویت خویش" همواره از آن نام می بردند.

در مقابل، فرماندهان قرارگاه مقدم نیروی زمینی ارتش در جنوب، عملیات در این محور را بسیار سخت و تا اندازه ای ناممکن می دانستند.

قرارگاه مقدم نیروی زمینی ارتش در ٢٥ آبان ١٣٦٠ (دو هفته قبل از آغاز عملیات طریق القدس) برآوردی از وضعیت عملیاتی موسوم به طرح کربلای١ تهیه کرد و دراختیار سرهنگ صیاد شیرازی فرمانده نیروی زمینی ارتش، قرار داد. این طرح را چند تن از افسران باتجربه ارتش تهیه کردند و درواقع تیم طرح ریزی یا امضاکنندگان این طرح، سرهنگ محمدزاده، سرهنگ بختیاری و سرهنگ نوابی بودند که طرح بعد از تأیید سرهنگ مسعود منفرد نیاکی، فرمانده لشکر٩٢ زرهی که فرمانده قرارگاه مقدم نزاجا در جنوب نیز بود، دراختیار فرمانده نیروی زمینی قرار گرفت. این برآورد وضعیت عملیاتی با عنوان طرح کربلای١، از منطقه عمومی بستان و سوسنگرد تهیه شده، یعنی منطقه ای که عملیات طریق القدس باید در آنجا انجام می شد و دربردارنده نکته های مهمی از دیدگاه های کارشناسان مورد اعتماد ارتش است که به بخش هایی از آن اشاره می شود.

در بخش مقایسه توان رزمی نسبی نیروهای خودی و دشمن در صفحه ٢ طرح چنین آمده است:

"متجاوز درحال حاضر در منطقه عمومی بستان و غرب سوسنگرد، ٣ تیپ زرهی و یک تیپ نیروی مخصوص دارد که به طورکلی شامل ٩ گردان تانک؛ ٣ گردان مکانیزه؛ یک تیپ نیروی مخصوص؛ یک گردان کماندو و ٢ گردان جیش الشعبی (ارتش خلقی عراق) که با استخراج از عکس های هوایی و سایر اطلاعات، مجموعاً دشمن ٣٠٠ دستگاه تانک و ١٢٠ دستگاه نفربر دارد که توسط ٣ آتشبار توپخانه پشتیبانی می شود و دشمن می تواند این یگان ها را با ٣ تیپ زرهی دیگر (حدود ٣٠٠ دستگاه تانک و ١٢٠ دستگاه نفربر) از مناطقی مثل هویزه و جفیر تقویت نماید و پاتک های سنگینی برعلیه نیروهای خودی اجرا نماید."

در ادامه این طرح آمده است: "در مقابل، نیروهای ارتش جمهوری اسلامی ٣ تیپ زرهی جمعاً شامل ٦ گردان تانک و ٦ گردان مکانیزه و یک گردان پیاده و یک گردان سوار زرهی [است] که مجموعاً دارای ١٣٠ دستگاه تانک و ١٨٠ دستگاه نفربر مختلف می باشند." و در ادامه نیز ذکر شده است: "به این نیروی ارتش، ٣ تیپ از سپاه پاسداران (شامل ١٠ گردان[١]) باید اضافه گردد."

[١] البته سپاه پاسداران نیرویی به استعداد ٣٥ گردان در قالب ٤ تیپ پیاده رزمی و یک تیپ پیاده احتیاط و چند گردان زرهی و مکانیزه را در عملیات طریق القدس وارد عمل کرد.