نکته قابل توجه در این حوادث کاهش کمی و کیفی اقدامات سازمان از نیمه مهرماه تا پایان آذرماه بود؛ یعنی همان گونه که انواع حرکات تبلیغاتی سازمان در این دوره (کتاب ١٦ روزشمار) نسبت به دوره قبل (کتاب ١٥ روزشمار) کمتر و بی رمق تر شده، به همان نسبت نیز این عملکرد از مهرماه تا پایان دوره، یک نزول تدریجی را طی کرده است.

وضعیت سازمان در دوره زمانی ١٥/٧/١٣٦٠ تا ٣٠/٩/١٣٦٠

در دوره قبل، سازمان مجاهدین خلق (منافقین) تقریباً بی محابا به گسترش تشکیلات پرداخته و عملیات های مسلحانه بسیاری انجام داده بود و درنتیجه تعداد زیادی از نیروهایش در درگیری ها کشته یا دستگیر شده بودند. بنابراین، سازمان ازنظر کادرهای اصلی ضربات سنگینی را متحمل شده بود، طوری که به گفته محسن رضایی، فرمانده کل سپاه پاسداران، ٦٣٠ نفر از کادرهای اصلی سازمان که در شبکه سراسر کشور فعال بودند، دستگیر شدند که یکی از این افراد دستگیرشده، از شورای رهبری سازمان و ١٤ نفر هم از مرکزیت ٣٠ نفره سازمان بودند. همچنین به گفته رضا سیف اللهی، مسئول واحد اطلاعات سپاه پاسداران، ٣٥ تن از ٦٠ تن عضو عملیاتی تشکیلات دستگیر شده و ٨٠ درصد از افراد کادر سازمان در تهران - که مراکز اصلی فعالیت این سازمان بود - کشته یا دستگیر شده بودند. به گفته وی، در استان هایی مانند کرمانشاه، آذربایجان شرقی، همدان و ایلام، امکان فعالیت مؤثر از افراد این سازمان سلب شده بود. در استان اصفهان نیز ٧٠ درصد و در سیستان و بلوچستان تاحدود زیادی افراد مؤثر این سازمان از بین رفته بودند و در برآوردهای اطلاعاتی، فقط در شهرهای مشهد (استان خراسان)، شیراز و احتمالاً کرج افراد این سازمان حضور تقریباً مؤثری داشتند.

در طول این دوره، بیشترین اقدامات سازمان بعد از تهران در این دو منطقه، به خصوص در استان خراسان انجام شد و البته سازمان نیز متحمل بیشترین ضربات ازطرف نیروهای خودی شد.

این افت کیفی و ناتوانی در اجرای شعارهای براندازی جمهوری اسلامی، در این دوره به قدری روشن و واضح خود را نشان داد که رادیو ایران وابسته به گروه های سلطنت طلب که از هر اقدام تروریستی سازمان مجاهدین خلق (منافقین) به عنوان مبارزین ملی و قهرمانان راه آزادی و... حمایت می کرد، باتوجه به ناکامی سازمان در مبارزه مسلحانه علیه جمهوری اسلامی ایران و کاهش قدرت سازمان به عنوان یک آلترناتیو، در یک مقاله رادیویی این سازمان را متهم کرد که برای کسب قدرت با سوءاستفاده از شور انقلابی و بی تجربگی جوانان، آنان را به جنگ مسلحانه با حکومت ایران فرستاده و از این جوانان، به اصطلاح به عنوان "گوشت دم توپ" استفاده کرده است.