و هنوز سعی می کند علی رغم موانع بسیار، خود را انسجام بخشد؛ موانعی مانند جنگ خارجی، جنگ مسلحانه داخلی، مشکلات عظیم اقتصادی و دشمنی بین المللی. با این همه، جمهوری اسلامی در ١٩٨١ نشان داده است که امکانات فائق آمدن بر این مشکلات را دراختیار دارد.

اول ژانویه ١٩٨١ [١١دی ١٣٥٩] صدمین روز جنگ با عراق بود؛ دراین حال، گروگان های امریکایی هنوز در ایران بودند. ٢٠ ژانویه [٣٠ دی] بالاخره گروگان ها پس از ٤٢٥ روز - که بلندترین مدت گروگان گیری بود - آزاد شدند. با این عمل "دومین انقلاب" ایران به پایان رسید و "شیطان بزرگ" به زانو درآمد.

ازنظر داخلی، این اقدام معادل پیروزی "تندروها" بر لیبرال ها بود. بسیاری از لیبرال ها نیز تا آن زمان از صحنه بیرون شده بودند. تنها یک مانع دیگر در سر راه تندروها وجود داشت و آن ابوالحسن بنی صدر بود. وی که معتقد بود انقلاب دوم ایران "از موضع ضعف" انجام شده بود، خود پنج ماه بعد؛ یعنی ٢١ ژوئن [٣١ خرداد ١٣٦٠]، درست در میانة سال میلادی، توسط انقلاب سوم ایران برکنار شد. دیگر دوره وحدت به پایان رسید و دوران خشونت آغاز شد.

کمتر واقعه ای مانند عزل بنی صدر، دو دوره را به این مشخصی از هم جدا می کند. گذشته از درگیری های هواداران و مخالفان بنی صدر در نیمه اول سال ١٩٨١ و درگیری های لفظی آنها، این نیمه عمدتاً بدون خشونت سپری شد. نیمه دوم سال پر از سوء قصد "تروریسم" و اعدام بود. در این دوره دو اردوگاه، کاملاً مشخص شد: یکی حافظ قدرت و دیگری درپی احراز [کسب] قدرت. مخالفان دولت قاطعیت خود را نشان داده اند؛ علاوه بر پاسداران و حزب اللّهی ها، مخالفان در عرض شش ماه بیش از ٥٠ تن از رهبران و مقامات [کشور] ازجمله آیت الله بهشتی رهبر حزب جمهوری اسلامی را کشتند. عکس العمل قدرت حاکمه دربرابر این موج خشونت، "پاک سازی" کلیه عناصر مخالف بود. رژیم پس از عزل بنی صدر ٣٨٣٧ [١][!] نفر از مخالفین را اعدام کرد که اکثر آنها از "مجاهدین خلق" [منافقین] بودند. قدرت حاکم نشان داده است که دراین زمینه "قدرت مقاومت" خوبی دارد و قدرت همچنان ادامه می یابد. آیت الله خمینی گفته است: "به جای هر شهیدی یک نفر دیگر گذاشته می شود" و نیز "هرچه بیشتر ما را بکشید، ملت بیدارتر می شود".

بااین وجود، سوءقصد [ترور]، بازداشت و اعدام همچنان ادامه دارد و کشور از برقراری امنیت فاصله زیادی دارد. مسلماً دراین میان نباید مسئله کردستان را هم فراموش کرد.

جنگ با عراق اکنون بیش از یک سال است که ادامه دارد. جنگ و وقایع داخلی امکان نداده است که مسائل اقتصادی حاد حل شوند. اقتصاد ایران در سال گذشته لطمات زیادی دیده است؛ جنگ یک ششم بودجه را به خود اختصاص می دهد؛ ٢ میلیون نفر آواره وجود دارد و وضع کشاورزی خوزستان نیز چندان خوب نمی باشد. دراین میان، صادرات نفت ایران ٥٠ درصد کاهش یافته است. در اینجا یک مسئله دیگر نیز وجود دارد و آن اینکه چگونه می توان

[١] این آمار مغرضانه بیان شده است و صحیح نمی باشد و سازمان مجاهدین خلق (منافقین) به شکل های گوناگون آن را به رسانه ها منتقل کرده است. برای مثال، خبرگزاری آسوشیتدپرس روز بعد، این رقم را ١٦١٥ نفر ذکر می کند.