دو کشور در بیانیه مشترکی تمایل خود را بر گسترش روابط و تحکیم پیوندهای دوجانبه براساس قرارداد ١٩٧٢ اعلام و از ادامة جنگ اظهار نگرانی کردند. در این بیانیه همچنین به برخی موضوعات بین المللی که بیشتر دیدگاه های شوروی و مسائل رقابتی آن کشور با امریکا بود اشاره و درباره آنها اظهارنظر و موضع گیری شده بود.

کمک کویت به عراق

در میان کشورهایی که به عراق کمک می کردند، کویت، عربستان و اردن ٣ کشور عرب همسایه عراق جایگاه ویژه ای داشتند. کویت به دلیل وجود شیعیان فراوان در آن کشور و همچنین ساختار ضعیف حکومتی خود تمایلی به تحکیم پایه های انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی ایران نداشت؛ بنابراین، کمک به معارضان جمهوری اسلامی ایران می توانست جزء برنامه های این کشور باشد. روزنامه کویتی السیاسه دراین باره نوشته است: «هزینه جنگ علیه ایران هرچه باشد از خسارتی که بابت صدور انقلاب ایران در منطقه ایجاد می شود به مراتب کمتر است.» بالطبع کشور عراق که برای رویارویی با انقلاب اسلامی به ایران حمله کرده بود، از این سیاست کویت سود می برد، ولی این کشور باتوجه به وضعیت خاص خود مجبور بود بیش از آنچه که خود تشخیص می داد از عراق پشتیبانی کند، زیرا دولت این کشور به دلیل ضعف سیاسی و نظامی در مقابله با عراق و عدم شناسایی آن کشور ازسوی حزب بعث به عنوان یک کشور مستقل و ادعاهای ارضی آن حزب که آن کشور را استان هفدهم عراق می خواند، مجبور بود همان گونه که عراق می خواست از آن کشور حمایت کند.

بنابراین، کویت در همه ابعاد قابل تصور (سیاسی - فرهنگی - آمادی - مواصلاتی و...) در خدمت عراق بود که نمونه هایی از این حمایت ها در بخش های مختلف کتاب درج شده است؛ ازجمله: دراختیارگذاشتن بنادر این کشور به دولت عراق و اعطای کمک های مالی به این کشور.

عراق به دلیل بسته شدن شط العرب (اروندرود)، ناگزیر بندر بصره را به عنوان تنها مقصد کالاهای وارداتی انتخاب کرد و ازاین رو بنادر کویت برای انتقال کالاهای مختلف عراقی روزهای پرمشغله ای را سپری می کردند و دراین میان بندر "شعیبه" کویت به پهلوگیری کشتی هایی اختصاص داشت که حامل اقلام نظامی همچون مهمات بود. فایننشال تایمز در مقاله ای با اشاره به عبور روزانه ٥٠٠ کامیون کالا از مرزهای کویت به عراق پیش بینی کرد در طول سال جاری بیش از نیمی از واردات عراق؛ یعنی معادل ٦ تا ٧ میلیون تن کالا، در ٣٣ لنگرگاه کویت تخلیه و به عراق حمل شود.

دولت کویت همچنین علاوه بر کمک های نقدی خود به عراق در ماه های قبل، در این دوره نیز مبلغ ٢ میلیارد دلار وام بدون بهره با درخواست دولت و تصویب مجلس آن کشور به عراق پرداخت کرد تا عراق در طول ١١ سال آنرا مسترد کند.