توضيح المباني في شرح مختصر المعاني - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤٩ - تقسيم ديگر براى استعاره غير از تقسيم باعتبارات گذشته

زيرا استعاره يا با چيزى كه مناسب متسعارله و مستعار منه باشد مقرون نيست و يا با آنچه مناسب مستعارله بوده مقارن است و يا با چيزى كه با مستعارمنه ملائم و مناسب است مقرون ميباشد.

قسم اوّل را استعاره مطلقه گويند چنانچه مصنّف نيز درباره‌اش گفته:

استعاره مطلقه آنست كه نه با صفت و نه با تفريع مقرون باشد.

منظور وى از تفريع، تفريع كلام بچيزى است كه با مستعارله و مستعارمنه مناسب باشد مانند: عندى اسد.

در اينمثال لفظ [اسد] استعاره آورده شده براى رجل شجاع و با آن نه صفتى همراه بوده و نه لفظى كه با مستعارله و مستعارمنه تناسبى داشته باشد.

لازم بتذكّر است كه مقصود از [صفت‌] صفت معنوى است يعنى معنائى كه قائم بغير است نه صفت و لغت نحوى كه يكى از توابع پنجگانه محسوب ميشود.

استعاره مجرّده آنست كه با آنچه مناسب مستعارله است مقرون باشد مانند آنچه در قول عبد الرحمن بن اسود آمده است: