الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤٠ - حرف الف

واو: عاطفه.

من: موصوله، مبتداء.

كان: از افعال ناقصه و ضمير در آن اسمش مى‌باشد.

ميتا: خبر براى « كان » و جمله « كان ميتا» صله و عائد براى « من » مى‌باشد.

فاء: عاطفه.

احييناه: فعل و فاعل و مفعول.

واو: عاطفه.

جعلنا: فعل و فاعل، معطوف به « فاحييناه » .

له: جار و مجرور، متعلّق به « جعلنا » .

نورا: مفعول براى « جعلنا » .

يمشى: فعل مضارع معلوم و ضمير فاعلى در آن به « من » راجع است.

به: جار و مجرور، متعلّق است به « يمشى » و حمله « يمشى به» صفت است براى « نورا » يا حال است از ضمير در « له » .

فى الناس: جار و مجرور، متعلق به « يمشى » .

كاف: حرف جار بمعناى تشبيه.

من: مجرور بكاف، متعلق باستقرّ، خبر براى « من كان ميتا».

مثله: مضاف و مضاف‌اليه، مبتداء.

فى الظلمات: جار و مجرور، متعلّق باستقر، خبر براى « مثله » و جمله اسميه صله و عائد است براى « من » .

ليس: از افعال ناقصه، ضمير مستتر در آن اسمش مى‌باشد.

باء: زائده.

خارج: مجرور به « باء » خبر براى « ليس » .

منها: جار و مجرور، متعلق به « خارج » و جمله « ليس بخارج منها» حال است براى « مثله » .