الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٥ - معناى دوم انكار ابطالى

تجزيه و تركيب‌

همزه: حرف استفهام.

فاء: عاطفه.

عيينا: فعل ماضى، صيغه متكلم مع الغير، از باب فرح، يفرح، ثلاثى مجرد، لازم و ضمير « نا » فاعل آن است.

بالخلق: جار و مجرور، متعلق به « عيينا » و باء بمعناى « فى » مى‌باشد.

الاوّل: صفت براى « الخلق » .

قوله: لزم ثبوته: يعنى ثبوت ما بعد.

قوله: ان كان منفيا: ضمير در « كان » به ما بعد راجع است.

قوله: و منه: ضمير مجرورى به الانكار الابطالى كه قسم دوّم است راجع مى‌باشد.

قوله: أليس اللّه الخ‌ : آيه (٣٦) از سوره زمر.

تجزيه و تركيب‌

همزه: حرف استفهام.

ليس: فعل ناقص.

اللّه: اسم براى « ليس » .

باء: زائده.

كاف: اسم فاعل، ثلاثى مجرد، متعدى، مجرور به « باء » و چون جار زائده است متعلق براى ظرف نمى‌باشد، خبر براى « ليس » .

عبده: مضاف و مضاف‌اليه، مفعول براى « كاف » .

قوله: و لهذا عطف: مشاراليه « هذا » كون الهمزة مفيدة لنفى ما بعدها مى‌باشد.

قوله: الم نشرح لك صدرك الخ‌ : آيا اينطور نيست كه ما سينه‌ات را گشاده قرار داده و