الکلام الغنی؛ شرح فارسی بر باب اول مغنی - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١٢ - مسئله سوم كيفيت خواندن اذن در وقت وقف

روي عن المازني و المبرد. و يبتني على الخلاف في الوقف عليها خلاف في كتابتها، فالجمهور يكتبونها بالألف، و كذا رسمت في المصاحف، و المازني و المبرد بالنون، و عن الفراء إن عملت كتبت بالألف، و إلّا كتبت بالنون، للفرق بينها و بين إذا، و تبعه ابن خروف.

ترجمه:

مسئله سوّم كيفيت خواندن اذن در وقت وقف‌

خواندن صحيح اذن در وقتيكه بر آن وقف مى‌كنيم آنستكه نونش را بالف تبديل كرده تا بدين ترتيب به تنوين كلمه منصوب در حال وقفى شبيه گردد.

برخى گفته‌اند: وقف بر نون بايد نمود زيرا نون آن همچون نون « لن » و « ان » مى‌باشد، اين مقاله از مازنى و مبرد نقل گرديده.

آنچه نقل شد اختلاف در نحوه خواندن اذن هنگام وقف بر آن بود و اما كيفيت كتابت و نوشتن آن:

بايد بگوئيم در آن نيز بين حضرات اختلاف است و اين اختلاف مبتنى بر اختلاف در قرائت مى‌باشد:

جمهور آنرا با الف مى‌نويسند چنانچه در مصاحف و قرآن‌ها كيفيت كتابتش بهمين نحو مى‌باشد.

مازنى و مبرّد آنرا با نون مى نويسند.

و از فرّاء نقل شده كه اگر اذن عامل باشد با الف و در غير اينصورت با نون بايد نوشته شود تا بدين ترتيب بين آن و « اذا » فرق باشد و ابن خروف نيز در اينمقاله از وى تبعيت كرده است.

شرح‌

قوله: تشبيها لها بتنوين المنصوب: ضمير در « لها » به اذن راجع است.

قوله: لانّها كنون لن الخ: ضمير در « لانّها » به نون اذن راجع است.