پيشوا فرمود: آيات قرآن مجيد، داراى قداست و احترام شايان است. از اين رو روا نيست كه آن را بر سنگ قبر نوشت، زيرا با گذشت زمان فرسوده شده و خلايق (از انسان و حيوان) بر روى آن پا بگذارند و سگها بر روى آن ادرار كنند و بى احترامى خواهد شد. حال ناچار مى‌خواهيد چيزى بنويسيد اين دو شعر را (كه از زبان پسرم در درون قبر است) بنويسيد:
وه! كه هر گه كه سبزه در بستان بدميدى چو خوش شدى دل من‌ بگذر اى دوست تا به وقت بهار سبزه بينى دميده از گِل من‌ شب توبه (فيض)
خيز اى بنده محروم و گنهكار، بيا يك شب اى خفته غفلت زده، هشيار بيا بس شب و روز كه در زير لحد خواهى خفت دم غنيمت بشمار امشب و بيدار بيا شب فيض است و در توبه و رحمت باز خيز اى عبد پشيمان و خطا كار بيا مگشا دست نيازت به عطاى دگران دل به من بسته و بگسسته ز اغيار بيا فرصت از دست مده، مى‌گذرد اين لحظات منشين غافل و بى‌حاصل و بيكار، بيا سيل رحمت شود اين اشك پشيمانى تو با دلى بى‌غش و با چشم گهر بار بيا «١» به ياد امام زمان (عج)
اى غايب از نظر كه رخ زِ ما نهان كنى خود با هزار جلوه و بودت عيان كنى؟
اى آفتاب پرده نشين در سحاب غيب تأثير نور خويش، نهان كن، توان كنى؟