١٤ سخنان امام و رهبرى‌ واجب فراموش شده‌ ما بايد خود را به سرچشمه‌ى اسلام برسانيم تا زندگى به تمامى شيرين شود. قرآن كريم مى‌فرمايد: «الَّذِينَ إِن مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوُا الزَّكَاةَ وَأَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَنَهَوْا عَنِ الْمُنكَرِ» (حج: ٤١) من مى‌خواهم اين واجب فراموش شده اسلام را به ياد شما و ملت ايران بياورم: امر به معروف و نهى از منكر. همه آحاد مردم بايد وظيفه امر كردن به كار خوب و نهى كردن از كار بد را براى خود قائل باشند. اين، تضمين كننده حيات طيبه در نظام اسلامى خواهد بود. عمل كنيم تا آثارش را ببينيم. امر به معروف، يكى مرحله‌ى گفتن ويك مرحله عمل دارد.
مرحله عمل، يعنى اقدام با دست و با زور. اين مرحله، امروز به عهده حكومت است و بايد با اجازه حكومت انجام بگيرد. و لاغير. اما گفتن با زبان، بر همه واجب است و همه بايد آن را بدون ملاحظه انجام بدهند.
روزى بود كه اگر كسى كار خلافى مرتكب مى‌شد و ديگرى به او اعتراض مى‌كرد، نظام حاكم آن اعتراض را مى‌كوبيد. ما ديده بوديم كه اگر گناهى انجام مى‌گرفت، گناهكار تشويق مى‌گرديد، اما معترضِ به گناه كوبيده مى‌شد! امروز، به عكس است. امروز، نه اينكه گناه در جامعه نيست، هست. زمان حكومت اميرالمؤمنين (ع) هم در جامعه گناه بود، اما مهم اين است كه نظام و تشكيلات حاكم بر جامعه- آن كسانى كه اداره و مديريت كشور را بر عهده دارند- ميل به طرف صلاح دارند و با گناه و تخلف مخالف‌اند.
گفتن گناه به گناهكار با زبان خوش و با لحن مناسب و در جايى هم با زبان تند- در مواردى كه مفسده‌يى به وجود نيايد- گناه را در جامعه كم خواهد كرد و به ضعف و انزوا