مرا به خير تو اميد نيست، شر مرسان‌ شاعرى نزد امير دزدها رفت و او را با اشعار خود ستود، امير دزدها دستور داد، تا لباس او را از تنش بيرون آورند و او را برهنه از ده بيرون كنند، دستور امير اجرا شد، شاعر بيچاره در سرماى زمستان با بدن برهنه، از ده خارج شد، در اين ميان سگ‌هاى ده به دنبال او مى‌رفتند، او مى‌خواست سنگى از زمين بردارد و آن‌ها را از خود دور سازد، سنگى را ديد كه در زمين يخ زده بود، دست بر آن سنگ انداخت تا آن را از زمين بردارد، ولى آن سنگ بر اثر يخ زدگى، از زمين كنده نمى‌شد، او از جدا كردن سنگ، عاجز و ناتوان گشت و گفت:
«اين مردم چقدر حرامزاده هستند، كه سگ را براى آزار مردم رها كرده‌اند و سنگ را در زمين بسته‌اند؟» امير دزدها، از دريچه اتاقش، سخن (ناهنجار) شاعر را شنيد و خنديد و گفت: «اى حكيم! از من چيزى بخواه تا به تو بدهم.» شاعر گفت: «من لباس خودم را مى‌خواهم، رَضينا مِنْ نَوالِك بِالرَّحيل؛ از عطاى تو به همين خشنودم كه ما را براى كوچ كردن از اين جا آزاد بگذارى.» اميدوار بود آدمى به خير كسان مرا به خير تو اميد نيست، شر مرسان‌ دل امير دزدها به حال شاعر بينوا سوخت، لباس او را به او باز گردانيد، به علاوه روپوش پوستينى با چند درهم به او بخشيد.
حكايت ابليس و فرعون‌ مى‌گويند ابليس، زمانى نزد فرعون آمد در حالى كه فرعون خوشه‌اى انگور در دست داشت و مى‌خورد. ابليس به او گفت: هيچ كس مى‌تواند كه اين خوشه انگور را به مرواريد خوش آب و رنگ مبدل سازد؟ فرعون گفت: نه. ابليس با جادوگرى و سحر، آن خوشه انگور را به دانه‌هاى مرواريد خوشاب تبديل كرد. فرعون تعجب كرد و گفت: آفرين بر تو كه استاد و ماهرى. ابليس سيلى اى بر گردن او زد و گفت: مرا با اين استادى به بندگى قبول نكردند، تو با اين حماقت چگونه دعوى خدايى مى‌كنى؟ «١»